Beertje Amber

Een speciaal verhaaltje voor Amber

In een land hier ver vandaan, waar veel natuur is en een brede rivier het land doorkruist, woont een grote berenfamilie. De bruine beren hebben het heel goed samen, hoewel ze niet echt in een groepje wonen, vinden ze het fijn om elkaar zo nu en dan eens tegen te komen in het bos. Ze maken dan een praatje, vertellen elkaar de laatste nieuwtjes en doen dan hun eigen ding weer.

‘Heb je het al gehoord, er is een kleine geboren bij Mieke. Het is een meisje en ze heet Amber! Het is zo’n mooi klein jong, je moet snel eens gaan kijken’ vertelt Hermien als ze bij de rivier de oude Jakob tegenkomt. Jakob kijkt verbaasd. Hij is al oud en een beetje doof. Daardoor mist hij vaak de laatste nieuwtjes, hij hoort gewoon niet alles. Hij wist ook helemaal niet dat Mieke een kleintje verwachtte. ‘Wat leuk! Ik ben zo dol op die kleine beertjes. Ik zal zeker eens gaan kijken bij Mieke. Maakt ze het goed?’ vraagt hij aan Hermien. Hermien knikt. Ze is al weer op weg naar de volgende beer om het fijne nieuws te vertellen. Na een paar dagen vindt Jakob Mieke en haar jong. Het is een prachtig beertje met een lief snuitje. Ze ligt lekker dicht tegen haar mama aan. Jakob vindt haar geweldig en wil meteen van alles aan haar leren. Beren moeten snel voor zichzelf kunnen zorgen en dan moet je wel weten hoe dat moet. Maar Mieke zegt: ‘stop maar Jakob, ze is nog veel te klein om te begrijpen wat je allemaal zegt. Het komt wel goed hoor, ze moet eerst groeien en groot en sterk worden.’ Jakob knikt. Natuurlijk, dat had hij zelf ook wel kunnen bedenken, maar hij wil zo graag zijn kennis en levenservaring met de jongere beren delen, dat hij er helemaal niet aan gedacht had, dat Amber daar nog veel te klein voor is.

Een jaar later is Amber groot genoeg om met haar moeder mee op jacht te gaan. In de rivier gaan ze zalm vangen. ‘De lekkerste vis die er is,’ zegt haar moeder. Beren zijn dol op vis. Mieke laat zien hoe het moet. Ze gaat midden in de rivier staan en kijkt het water in. Als ze enkele zalmen voorbij ziet komen graait ze met haar poot in het water en vist zo een zalm omhoog. ‘Kijk, zo gemakkelijk gaat het!’ roept ze enthousiast naar Amber die aan de oever staat te kijken. Direct stopt moeder beer de zalm in haar bek en smult er lekker van. ‘Nou jij Amber, kom maar hier.’ Amber kijkt benauwd. Met een poot voelt ze in het water. Het is koud en erg nat. Amber ziet het helemaal niet zitten om het water in te gaan. Ze trekt haar poot snel terug. ‘Het is veel te koud mama!’ roept ze. Maar haar moeder vindt dat onzin. ‘Het is helemaal niet koud, kom nu maar, als je zo een zalm hebt gevangen, dan voel je niks meer van de kou. Kom, schiet op kind, dan laat ik het je nog een keer zien.’ Aarzelend zet Amber haar twee voorpoten in het water. De rivier stroomt hard en het water spettert in haar gezicht. Ze schudt haar kop. ‘Bah, ik word helemaal nat!’ roept ze. Ze vindt er niks aan. Maar haar moeder heeft geen geduld. Iedere beer loopt zomaar het water in, waarom komt Amber nou niet gewoon naar haar toe! ‘Gewoon doorlopen!’ roept ze boven het lawaai van de rivier uit. Amber doet echt haar best en zet nog twee poten in het water. De stroming is sterk en ze kan bijna niet blijven staan. Met veel moeite en kletsnat komt ze eindelijk bij haar moeder aan. Ze heeft moeite om zich staande te houden en wil zich vastklampen aan Mieke, maar die vindt dat niet goed. ‘Let goed op, ik laat je zien hoe je ze vangt. Kijk in het water, zie je, daar komen er een paar aan. Snel met je poot naar beneden en hop!’ en ze tilt een vette zalm boven het water uit. ‘Nu jij!’ Amber tuurt in het stromende water. Het is heel lastig te zien of er een vis zwemt. Maar dan ineens denkt ze wat te zien. Ze tilt haar poot op om vervolgens de vis te grijpen, maar de stroming is te sterk en doordat ze even op drie poten staat wordt ze een klein stukje meegesleurd en valt ze om. Met haar kop duikt ze onder water. Hoestend en proestend komt ze weer boven. Zonder zalm. Moeder kijkt haar verbaasd aan. Wat een onhandige dochter heb ik, denkt ze. Maar Amber is het helemaal zat. Het maakt haar niet uit wat haar moeder denkt. Ze baant zich een weg door het water naar de oever. Even later staat ze veilig op het droge. Mieke is haar gevolgd, met nog een kleine zalm in haar poot. Deze is voor Amber, maar Amber wil hem niet opeten. ‘Doe niet zo raar, ‘ zegt moeder, ‘je moet iets eten hoor. ‘ Maar Amber wil er niks van weten. ‘Ik vind het vissen stom en ik vind het zielig om de zalm op te eten. Ik ga iets anders zoeken om te eten.’ Moeder Mieke weet niet hoe ze het heeft. Een beer die niet wil vissen?! Dat is wel heel apart. Vastberaden loopt Amber door de bossen. Ze vindt heerlijke vruchten en als ze honing ruikt, vraagt ze vriendelijk aan de bijen of ze er wat van mag eten. De meeste beren maken gewoon een bijennest kapot, maar Amber niet. Dat vindt ze zielig. De bijen vinden haar erg lief en geven haar dan ook heerlijke honing.

Na enkele jaren, als Amber op haar manier toch een grote sterke beer is geworden, heeft moeder Mieke zich erbij neergelegd dat Amber een andere beer is dan anders. Amber is altijd lief voor andere dieren. Ze wil ze niet opeten, maar leeft van vruchten en planten en van de honing die ze van de bijen krijgt. Eigenlijk is haar moeder heel trots op de kleine Amber, die op haar eigen manier voor zichzelf kan zorgen en ook nog lief is voor alles om haar heen. Ook de andere beren in de omgeving zijn dol op Amber. Eerst vonden ze haar heel raar, maar nu ze zien hoe lief Amber is en behulpzaam, zijn ze heel blij met zo’n bijzondere beer in hun midden.

 

Nicole Martens, oktober 2018

One Reply to “Beertje Amber”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.