De boomhut

Een speciaal verhaaltje voor Lars Joseph

Lange tijd droomde Lars Joseph van een echte boomhut. Zo een die je in een tekenfilm of stripverhaal wel eens ziet. Hij had ook het boek ‘de waanzinnige boomhut’ gelezen, alle delen, en wilde toen helemaal een boomhut. Hij begreep wel dat een boomhut van 56 verdiepingen alleen in verhalen voorkwam, dat zou vast niet in het echt kunnen, maar een gewone boomhut, misschien wel met een trap erin, dat leek hem geweldig. Hij had al verschillende tekeningen gemaakt van hoe zijn boomhut eruit zou moeten zien. Zo zou er natuurlijk een uitschuifbare trap moeten zijn, die je op kon trekken als je in de hut was. Ramen aan alle kanten, zodat je kon zien of er iemand aankwam. Er moest plaats genoeg zijn voor minimaal twee kinderen, maar het liefst vier. En de boomhut moest vooral stevig zijn en tegen een stootje kunnen.

Omdat Lars Joseph het al maanden over een boomhut had, of zelfs al jaren, had zijn vader hem beloofd dat hij een boomhut kreeg voor zijn achtste verjaardag. Dan was hij groot genoeg voor een echte boomhut op een goede hoogte. Lars Joseph kon niet wachten totdat hij acht was. Hij vond het eigenlijk ook wel stom dat hij niet eerder een boomhut kreeg, want hij vond zichzelf al lang groot genoeg voor een echte boomhut, maar als papa ‘nee’ zei, dan bleef het ook echt ‘nee’.

Een paar dagen voordat hij jarig was, vroeg hij aan zijn vader: ‘Ik krijg toch een boomhut?’ Zijn vader keek hem geheimzinnig lachend aan. ‘Dat weet je pas als je jarig bent,’ zei hij een beetje gemeen. Lars Joseph vond het maar raar. Een boomhut was echt niet zomaar gebouwd en als hij een echte boomhut zou krijgen, dan zou papa toch nu wel iets gaan moeten timmeren.

Lars Joseph woonde in een fijn huis met een leuke tuin. In de tuin stonden echter geen bomen die geschikt waren voor een boomhut. Maar net achter hun tuin begon het bos en daar waren bomen genoeg. Misschien is papa dieper in het bos een boomhut aan het bouwen, dacht hij nog, maar daar geloofde hij meteen ook weer niks van. Het bleef spannend totdat hij echt jarig was. Lars Joseph kon nergens anders meer aan denken en de dagen tot zijn verjaardag kropen voorbij. Het leek wel of de laatste dag voor zijn verjaardag zelfs langer duurde dan de hele vorige week! Tegen de tijd dat hij naar bed moest, op de laatste avond voor zijn verjaardag, had hij niet het idee dat hij ooit een boomhut zou krijgen. Er was immers in het hele bos nog niets te zien (hij was al een paar keer stiekem gaan wandelen alleen). Een beetje teleurgesteld viel hij eindelijk in slaap.

De volgende ochtend werd Lars Joseph wakker van het luide gezang van zijn ouders. ‘Lang zal hij leven, lang zal hij leven!’ zongen ze. Lars Joseph zat direct rechtop in bed, in afwachting van het grote cadeau. Maar zijn ouders stonden naast zijn bed zonder cadeautjes, tenminste, hij zag ze niet. Verwachtingsvol keek hij zijn ouders aan. ‘Gefeliciteerd!’ riep mama en ze gaf hem een dikke knuffel. ‘Van harte jongen!’ riep papa en ook hij gaf Lars Joseph een dikke knuffel. ‘En nu wil je natuurlijk weten waar je cadeau is?’ vroeg papa. Lars Joseph wilde niet onbeleefd doen, maar hij was inderdaad benieuwd naar zijn cadeau en knikte dus naar zijn vader. Maar papa reageerde er nauwelijks op en keek alleen maar geheimzinnig. Toen was mama het helemaal beu. ‘Nou, kom maar jongen, je cadeau staat beneden, het kon niet naar boven. Je mag in de huiskamer gaan kijken en wij gaan gezellig met je mee. Kom maar gauw hoor en laat je vader maar lekker geheimzinnig doen in zijn eentje!’ ze gaf vader een knipoog en rende met Lars Joseph de trap af.

In de kamer stond een ongelooflijk groot pak. Er zat wel 10 meter cadeaupapier omheen. Lars Joseph zijn mond viel open. ‘Wat is dit?!’ riep hij verrast. ‘Maak het maar open, ga maar kijken,’ zei moeder. Eerst voorzichtig maar al snel zonder na te denken, rukte Lars Joseph de vele meters cadeaupapier van het cadeau af. Wat hij toen zag was niet wat hij verwacht had. Hij zag stapels met planken en latten. Er waren zakjes en doosjes met spijkers en schroeven en er lag van alles wat hij niet eens kende. Zijn vader zag dat Lars Joseph niet helemaal doorhad wat hij met het grote cadeau aan moest. ‘Kom eens naast me zitten, hier op de bank,’ zei zijn vader. Lars Joseph ging zitten, hij was nog steeds wat verbaasd en wist niet goed wat te zeggen. Toen pakte zijn vader een dun boekje. Op de voorkant stond een geweldige boomhut, zo een waar Lars Joseph al jaren van droomde. Met een verdieping en ramen en een touwladder en nog veel meer. ‘Kijk lieverd, deze boomhut gaan wij samen maken. Al die planken en latten hebben we daarvoor nodig. Het zal niet makkelijk zijn, maar ik weet zeker dat we het samen kunnen. Er is een meneer hier geweest, die achter onze tuin voor die dikke boom die daar staat, een boomhut ontwerp heeft gemaakt. Alles wat we moeten doen, en hoe we hem in de boom moeten vastmaken, staat in dit boekje. Wat vind je ervan?’ Lars Joseph vond het geweldig. ‘Wat een ontzettend gaaf ontwerp! Dit wordt echt de vetste boomhut ooit!’ riep hij blij. Hij gaf zijn vader een hele dikke knuffel en zei toen: ‘gaan we er meteen aan beginnen?’ Zijn vader moest lachen om de blijdschap van zijn zoon. ‘Natuurlijk! Maar eerst een goed verjaardag ontbijt, want we moeten hard werken en dat kan niet zonder een goed ontbijt.’

Terwijl zijn ouders het ontbijt klaarmaakten, bladerde Lars Joseph door de handleiding voor de boomhut. Het zag er ingewikkeld uit, maar ook heel gaaf. Met echt alles erop en eraan wat Lars Joseph ooit zelf had bedacht. Zijn eigen boomhut! Hij kon het bijna niet geloven. Wat een topcadeau en een verjaardag om nooit meer te vergeten.

 

Nicole Martens, oktober 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.