Een avontuur met dinosaurussen

Een speciaal verhaaltje voor Ian

Zoals heel veel jongens van 7, is ook Ian een grote fan van dinosaurussen. Alles wat met dino’s te maken heeft vindt hij interessant. In zijn gezellige kamer heeft hij wel drie planken helemaal vol met dino’s staan. Geen pluche dino’s, maar echte harde dino’s, die allemaal anders aanvoelen. Zo lijkt het net of ze echt zijn. De ene is heel ruw en de andere is helemaal glad. Ian is heel zuinig op zijn dino’s. Hij is de enige die er mee mag spelen. Ooit had hij wel eens met een vriendje ermee gespeeld, maar het vriendje ging heel wild doen met zijn dino’s en Ian dacht echt dat ze zouden beschadigen. Dus sindsdien speelt Ian alleen met zijn dino’s. Hij verzint hele verhalen, of speelt verhalen na die hij gelezen heeft op internet over dinosaurussen. Hij weet er ook echt veel van. Het ergste vindt hij dat er geen echte dinosaurus meer bestaat. Hij had er graag een willen ontmoeten, ook al zouden ze niet heel lief zijn voor mensen, Ian weet zeker dat hij met een kleine dino grote vrienden zou zijn geworden.

Omdat Ian zo’n grote fan is van dinosaurussen hebben zijn ouders een verrassing voor hem bedacht. In de vakantie gaan ze een dagje naar de dierentuin. Ian vindt de dierentuin best leuk, maar ja, er zijn natuurlijk geen dino’s! Want die bestaan immers niet meer. In de dierentuin zien ze heel veel verschillende dieren. Ian vindt dat veel dieren ook wel een beetje op zijn dino’s lijken. Soms is het de staart van een dier die lijkt op een dino staart, maar ook is het vaak de kop die hem aan een dino doet denken. Ian vindt het prachtig om al die dieren te zien en hij geniet met volle teugen. Ook is er een grote speeltuin in de dierentuin, waar Ian heerlijk speelt terwijl papa en mama een kopje koffie drinken. In de speeltuin hoort hij ineens een jongetje tegen een ander jongetje zeggen: ‘ben jij al in het dinobos geweest? Ik vond het echt wel spannend hoor!’ Ian vraagt zich af of hij het wel goed gehoord heeft en loopt naar het jongetje toe. ‘Hoi jongetje, zei jij nou net iets over een dinobos?’ vraagt Ian vriendelijk. Het jongetje kijkt hem verbaasd aan. ‘Ja, hoezo? Ben je er nog niet geweest dan?’ Ian schudt zijn hoofd. Hij weet helemaal niks van een dinobos. ‘Het is echt super vet! Je moet gewoon die kant op lopen, dan kom je er vanzelf,’ zegt het jongetje terwijl hij naar het pad wijst dat naar het dinobos leidt. ‘Dank je!’, roept Ian terwijl hij zo snel mogelijk naar zijn ouders rent. ‘Papa, mama, er is hier een dinobos! Kom mee, we moeten er nu heen, het is heel gaaf daar, zei dat jongentje.’ Ians vader en moeder kijken hem lachend aan. ‘Ah, nou weet je de verrassing al! Natuurlijk gaan we naar het dinobos, kom maar mee.’ Zegt zijn moeder. Ian is een beetje verontwaardigd. Zijn ouders wisten dus van het dinobos, maar ze zijn er niet meteen heen gegaan! ‘Waarom zijn we niet meteen naar het dinobos gegaan?’ vraagt hij dan ook een beetje boos. ‘Tja nou, we wilden je ook graag de andere dieren laten zien en we dachten dat je na het dinobos misschien helemaal geen zin meer zou hebben om echte dieren te bekijken,’ antwoordt papa. Ian vindt het stom, maar is niet langer boos als hij de ingang van het dinobos ziet.

Ze lopen door de grote poort en direct hoort Ian vreemde geluiden, Dino geluiden. Hij kijkt vol verwondering om zich heen. De sfeer is ineens heel anders dan in de dierentuin. Door de vele bomen is het er minder zonnig en een beetje koel. Vlakbij hem ziet hij al de eerste dinosaurus, het is een kleine. Hij lijkt heel echt, zo echt, dat Ian toch even schrikt en de hand van zijn vader pakt. ‘Wow, hij lijkt net echt pap!’ zegt Ian zachtjes. Samen lopen ze naar de dino en op het bordje dat erbij staat kan Ian lezen welke dinosaurus het is en wanneer hij leefde en wat hij at. Ian vindt het geweldig en bekijkt het dier van top tot teen.

Ze volgen het pad en zien heel veel verschillende dinosaurussen. Groot en klein, dun en dik. Ian leest alle bordjes en leert weer nieuwe dingen over zijn favoriete dieren. Hij is inmiddels gewend aan de geluiden die door het bos klinken en ziet nu duidelijk dat de dinosaurussen niet echt zijn, hoewel ze wel heel echt lijken. Ian zit helemaal in de dino wereld en voelt zich op zijn gemak, maar ineens schrikt hij. Hij had de hand van zijn vader al even losgelaten, maar van schrik grijpt hij deze weer stevig vast. Als aan de grond genageld blijft hij staan. ‘Pap, die dino beweegt! Kijk dan, die leeft!’ Zijn vader kijkt naar de dinosaurus waar Ian naar wijst. De kop aan de lange nek gaat van links naar rechts, het ziet er indrukwekkend uit. Zijn vader moet even lachen, maar als hij ziet dat Ian echt een beetje bang is, gaat hij op zijn hurken zitten en zegt: ‘hij beweegt inderdaad, maar hij leeft niet hoor lieverd. Kijk maar, alleen zijn kop gaat op en neer, maar zijn poten bewegen niet.’ Ian kijkt nog eens goed en doet voorzichtig een stapje dichterbij. Zijn vader heeft gelijk. De lange nek gaat op en neer, maar verder staat de dinosaurus helemaal stil. ‘Joh, ik was geschrokken!’ roept Ian. Hij durft nu dichter naar de dinosaurus te lopen en van dichtbij is goed te zien dat het geen levend wezen is wat daar staat. ‘Het lijkt wel heel echt zo tussen de bomen en van een afstand gezien!’ zegt Ian. Zijn papa en mama zijn het daar helemaal mee eens.

Verderop komen ze nog meer bewegende dino’s tegen, maar nu schrikt Ian er niet meer van. Zijn moeder neemt een foto van hem met de allergrootste dinosaurus die er is. Ian is blij en trots en roept aan het einde van het bos: ‘Deze dag zal ik echt nooit meer vergeten! Wat is dit gaaf!’

Aan het einde van de dag mag Ian nog een mooie dino uitzoeken in het winkeltje bij de dierentuin. Tevreden, moe en blij zit hij in de auto terug naar huis. Thuis bekijken ze nog eens alle foto’s die ze gemaakt hebben die dag en Ian zet zijn nieuwe dino vooraan op de bovenste plank op zijn kamer. Wat een geweldige dag!

 

Nicole Martens, september 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.