Opa vertelt

‘Opa, vertel nog eens een leuk verhaal van vroeger.’ Zegt Eric tegen zijn opa. Hij vindt het heerlijk als opa over die ‘goede oude tijd’ vertelt, toen ze ook in de winter nog in een korte broek liepen, er nauwelijks verkeer op straat was en er zelfs nog een melkboer was die met paard en wagen door de straten kwam. Soms ziet Eric wel eens foto’s in zijn geschiedenisboek van een dergelijk tafereel en dan moet hij meteen aan zijn opa denken. ‘Wat zal ik deze keer eens vertellen, Eric? Had ik je al eens verteld over het stelen van appeltjes?’ ‘Nee opa, dat verhaal heb ik nog nooit gehoord!’ zegt Eric enthousiast. Dat klinkt wel stoer, zijn opa die appels ging jatten! Dat zou hij nu weer niet durven!

Opa zegt vaak dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ dingen doet die ze vroeger niet durfden, maar appels jatten, dat durft Eric dus weer niet.

‘We woonden in een dorp en aan de rand van het dorp stonden veel boerderijen. De ene boer had veel koeien, maar er waren er ook die heel veel fruitbomen hadden. Appels en peren en ook wel kersen geloof ik. Wij liepen daar graag, tussen die boomgaarden. Daar werd je niet zo in de gaten gehouden, snap je?’ Eric knikt. ‘Nou en als die appels dan wat rijp begonnen te worden, dan gingen we natuurlijk appels jatten! Moest je eerst over het prikkeldraad klimmen. Daar moest je wel uitkijken hoor, want als je er met je kleren in bleef hangen, dan waren ze kapot. Met een kapotte broek thuis komen kon natuurlijk niet, want dan kreeg je ongenadig op je donder van je vader! Dus het moest voorzichtig, maar daar hadden we natuurlijk iets op gevonden. De een hield het prikkeldraad uit elkaar en de ander kon er dan voorzichtig tussendoor klimmen.’ Opa gebaart met zijn handen hoe dat ging. Opa praat altijd ook met zijn handen, Eric vindt het geweldig, al die gebaren erbij. ‘Nou en dan stond je zo tussen de appelbomen en kon je plukken wat je wilde. Maar op de een of andere manier had die boer ons altijd in de gaten. Hoe dat kon, weet ik nog steeds niet. Hij had een groot stuk grond en we gingen natuurlijk elke keer op een andere plek door het prikkeldraad, maar het bleef dus altijd uitkijken voor de boer. Want het mocht natuurlijk niet, appels jatten. Maar juist omdat het niet mocht, vonden wij het wel spannend. Op een dag was het weer zo ver en klom ik tussen het prikkeldraad door. Net toen ik een mooie appel had gevonden, zag die boer me. Hij kwam met een grote stok op me af. Doodsbang was ik voor die man, want hij was hartstikke groot en breed. En ik wist zeker dat hij met die stok zou slaan, want dat kon vroeger gewoon hè. Ook op school kreeg je zomaar een tik met de stok als je niet luisterde. Er was geen kinderbescherming of jeugdzorg die daar iets van zei hoor. Dat waren nog eens tijden! Je liet het wel uit je hoofd om door de meester heen te praten, tenzij je het leuk vond om een tik te krijgen. Of je kon gewoon een uur nablijven op school. Geen ouder die je kwam halen hoor. Mijn moeder wist het wel, “jantje zal wel weer stout zijn geweest, hij moet weer nablijven”, zei opa met een raar stemmetje. ‘En als ik dan thuiskwam, kreeg ik daar ook nog op mijn donder, omdat ik de klusjes niet had gedaan die ik had moeten doen. Nee dat was geen pretje Eric, jullie hebben het maar goed tegenwoordig!’  Opa kijkt een beetje dromerig voor zich uit, alsof hij het allemaal weer voor zich ziet.

‘Maar hoe liep het nou af bij die boer met die stok opa? Had hij je te pakken?’ vraagt Eric. ‘Oja, daar was ik gebleven. Nou, ik griste snel twee appels van de boom en wurmde me door het prikkeldraad heen, terwijl die man maar riep  ‘ik krijg je nog wel!’ Ik bleef natuurlijk in dat draad hangen, omdat ik te snel wilde, dus had ik een grote winkelhaak in mijn trui. Nou, dat was ellende thuis! Maar mijn maatje en ik hadden wel een lekker appeltje!’ ‘Dat zou ik echt niet durven hoor opa!’ zegt Eric. Opa kijkt hem verbaasd aan. ‘Zo moeilijk is het niet hoor Eric en er zijn zoveel appels, 1 zo’n appeltje mist die boer echt niet.’ Eric denkt even na. ‘Maar als iedereen dat nou denkt en iedereen 1 appeltje gaat stelen, dan blijft er niks meer over. ‘ Opa moet lachen. ‘Daar heb je gelijk in Eric, maar zo dachten wij vroeger niet natuurlijk. We verveelden ons, er was nog geen televisie en zeker geen internet. Zoveel speelgoed als jullie nu hebben, hebben wij nooit gehad. Dus hingen we buiten veel rond en dan ga je een appeltje stelen, want dat is spannend en lekker! De wereld is zo anders nu. Ik weet niet of het nu beter is dan vroeger hoor, maar ik vind het nu wel heel druk met al die nieuwe dingen en technische spulletjes. Geef mij maar gewoon mijn krantje.’ Daar moet Eric dan weer om lachen. ‘Die krant is hopeloos ouderwets opa. Het laatste nieuws vind je online en je krijgt vieze handen van een krant. Het is zonde van al die bomen die ervoor gekapt moeten worden, na een dag gooi je die krant weer weg. Da’s echt niet duurzaam hoor!’ ‘Die krant wordt gebruikt voor de aardappelschillen, jongen, die heeft echt een tweede leven hoor. En als het heel koud is, stop ik mooi een krant onder mijn jas. Dat helpt heel goed tegen de koude wind. Ik blijf er lekker warm mee!’ antwoordt opa. ‘Onder je jas? Da’s toch raar! Koop gewoon een dikke winterjas opa,’ zegt Eric grinnikend. Hij ziet het helemaal voor zich; komt opa ergens binnen, doet hij zijn jas uit en vallen er allemaal kranten op de grond. Bizar!

‘Ik heb een dikke winterjas, maar met een krant eronder is het nog warmer! En weet je, laat mij gewoon lekker mijn ouderwetse dingen doen, je komt er nog wel eens achter hoe wijze woorden je opa heeft gesproken! Kom knul, we gaan lekker een kop warme chocolademelk bij oma in de keuken halen. Lekker, van echte melk en niet uit een pakje!’ opa geeft hem een knipoog. Eric vindt zijn opa geweldig, wat kan die man toch leuk vertellen. Samen genieten ze van de verse warme chocolademelk, want daarvoor moet je echt bij oma zijn. Die maakt het ouderwets en da’s het allerlekkerste!

 

Nicole Martens, oktober 2016

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.