Pluisje

Een speciaal verhaaltje voor Chantal

Op een ochtend werd prinses Chantal wakker van een raar geluid in haar prachtige prinsessenkamer. Chantal schrok een beetje en was even een beetje bang. Ze wilde om mama roepen, maar hoorde toen dat het geen eng geluidje was. Ze knipte het lampje naast haar enorme hemelbed aan en schoof de klamboe opzij, zodat ze beter haar kamer in kon kijken. Eerst zag ze helemaal niks raars. Alles stond precies zoals altijd. Haar speelgoed kasteel stond in de hoek, met de koning en koningin er netjes voor. Op haar kaptafeltje lagen haar kam en borstel zoals altijd aan de rechterkant. Haar enorme klerenkast was netjes gesloten. Prinses Chantal hield ervan als alles netjes was opgeruimd. Al haar spulletjes hadden hun eigen plekje en na het spelen ruimde ze alles op, zodat haar kamer er altijd hetzelfde uit zag.

Weer hoorde prinses Chantal hetzelfde rare geluidje. Het leek een zacht gesnuffel, alsof er een diertje in haar kamer zat. Ze keek aan de andere kant van haar bed. Ook daar leek niks bijzonders te zijn, maar toen zag ze in het hoekje naast haar piano, waar ze vaak op speelde, een wit wollig bolletje. Het bewoog nauwelijks. Ze had geen idee wat het was, maar het leek niet echt heel eng. Voorzichtig liet ze zich uit haar grote bed glijden en liep stapje voor stapje richting het witte bolletje. Toen ze dichterbij kwam, herkende ze de achterkant van een konijntje! Prinses Chantal was verbaasd. Hoe kon er nou zomaar ineens een konijntje in haar kamer zitten? Naast het pluizige konijntje ging ze op de grond zitten. Zachtjes aaide ze het beestje over de rug. Het konijntje keerde zijn kopje naar Chantal toe en toen pas zag prinses Chantal de schattige oogjes en lieve hangoortjes van het spierwitte konijntje. ‘Oh, wat ben jij een lieverd!’ riep prinses Chantal uit. Heel voorzichtig tilde ze het konijntje op. Het konijntje vond het prima en nestelde zich op prinses Chantals schoot. Prinses Chantal kon niet ophouden met aaien en knuffelen. Het was zo’n bijzondere verrassing. Ze dacht nog even dat ze droomde, maar toen ze zichzelf kneep, was ze toch echt wakker.

‘Ik noem je Pluisje,’ zei ze tegen het lieve kleine konijntje, dat stil op haar schoot bleef zitten. Prinses Chantal was meteen verliefd op het zachte pluizebolletje. Maar wat zouden haar ouders zeggen? Bedacht ze zich plotseling, terwijl ze haar neus in de zachte vacht van Pluisje duwde. Ze had nog nooit een huisdier gehad, en had ook niet het idee dat haar ouders heel blij zouden worden van een huisdier. Prinses Chantal was wel dol op dieren. Altijd al geweest. Ze gingen vaak naar de kinderboerderij, waar ze in haar speeljurk tussen de lammetjes dartelde. Sommigen van haar prinsessen vriendinnetjes hadden wel een pony of een poes, maar de meesten hadden geen huisdieren. Stel nou dat Pluisje weg zou moeten? Prinses Chantal moest er niet aan denken. Ze werd meteen een beetje verdrietig. En als ze het nou gewoon niet zou vertellen? Dan haalde ze wel wat eten uit de keuken voor Pluisje en een bakje met water moest ook wel te regelen zijn. ‘Ja, dat is het veiligste, ik vertel gewoon niet dat Pluisje hier is,’ zei ze hardop tegen zichzelf. ‘Kom, ik ga een gezellig plekje voor je maken Pluisje,’ zei ze tegen het konijntje. Ze zette Pluisje op de grond en ging in de weer met kussens en dekens. In het hoekje tussen de muur en de piano maakte ze een zacht plekje voor Pluisje. Ze tilde Pluisje op de kussens en glipte haar kamer uit om eten voor het konijntje te halen. Op haar tenen liep ze door de gangen van het kasteel. In de keuken was nog niemand, het was vast nog heel vroeg. Meestal was de kok er al en enkele dienstmeisjes, maar iedereen sliep nog. Prinses Chantal trok de koelkast open en zag een bos worteltjes liggen. ‘Dat vindt Pluisje vast lekker,’ zei ze hardop en ze nam twee worteltjes van de bos. Ze pakte een kommetje en vulde het met water. Nu nog zorgen dat ze niemand tegen kwam op weg terug naar haar kamer. Zachtjes sloop ze weer door de gangen. Er was nog steeds niemand te zien. Prinses Chantal had geen idee hoe laat het was, het was al wel licht buiten, maar omdat het zomer was, kon het best nog vroeg zijn. De zon kwam vroeg op in de zomer, had ze geleerd. Toen ze vlakbij haar slaapkamer kwam, hoorde ze ergens in het kasteel stemmen. Snel schoot ze haar slaapkamer binnen en sloot de deur achter zich. Toen ze zich omdraaide, op zoek naar Pluisje, stond ineens haar moeder voor haar. Prinses Chantal schrok zich een hoedje. Moeder zou vast vragen wat ze met de wortels en het water ging doen. Haar geheim was nu al geen geheim meer! Prinses Chantal kreeg een rood hoofd.

‘Je hebt je konijntje gevonden zie ik. Wat lief dat je eten bent gaan halen, je bent een goede dierenverzorgster.’ Zei haar moeder. Prinses Chantal was verbaasd. Haar moeder wist al van het konijntje! ‘Eh, ja, ik werd wakker van haar gesnuf en toen ging ik uit bed om te kijken wat het was dat ik hoorde en toen vond ik Pluisje.’ Haar moeder keek haar glimlachend aan. ‘Papa en ik dachten dat je een konijntje wel leuk zou vinden. Wat heb je haar een mooie naam gegeven! Ze is lief he?’ ‘Ze is geweldig mama en wat een fantastisch cadeau, ik ben er zo blij mee!’ Prinses Chantal zette het kommetje water op de grond en legde de wortels bij Pluisje en vloog toen haar moeder om de nek. ‘Dankjewel mama!’

 

Nicole Martens, juli 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.