Pratende viltstiften

Charlotte zat op haar kamer. Ze moest haar boekbespreking voor school voorbereiden, maar had er niet heel veel zin in. Inmiddels had ze al zoveel boekbesprekingen gedaan, dat de lol er wel een beetje af was. Het meest lastige onderdeel was de tekening die erbij gemaakt moest worden. De tekening moest over het boek gaan en diende om andere kinderen te interesseren voor het boek. Maar Charlotte vond dat ze ook gewoon het boek zelf kon laten zien. Ze vond tekenen op zich wel leuk, maar niet als het met een opdracht was. Er stonden ook wel plaatjes in het boek, maar er een natekenen was best moeilijk en mocht ook eigenlijk niet. Vaak had ze wel goede ideeën, maar als ze dan ging tekenen kwam het nooit zo mooi op papier als ze in gedachten had. Er waren kinderen in de klas die veel mooier konden tekenen en ook daarom vond ze het lastig om een tekening te maken die ze aan de hele klas moest laten zien. Misschien gingen er wel kinderen om lachen. Geen goed vooruitzicht. 

Charlotte had een muziekje aangezet. Ze dacht dat dat misschien zou helpen om een goed idee te krijgen. Potloden en viltstiften lagen te wachten tot ze gebruikt zouden worden. Eigenlijk wilde ze buiten gaan spelen, maar de boekbespreking was al morgen, dus eerst moest de tekening af. Ze had ‘De Heksen’ van Roald Dahl gelezen. Op zich zou het tekenen van een heks toch niet heel moeilijk moeten zijn. Maar die heks moest dan ook iets doen, maar wat dan? De heksen in het boek bedachten de gruwelijkste plannen om kinderen te laten verdwijnen, maar hoe teken je dat? Charlotte zette een paar strepen op papier. Het moest een heks worden, maar het leek er niet op. Ze maakte een prop van de mislukte tekening en staarde opnieuw naar een wit vel. Pff, wat was het toch lastig om iets goeds te bedenken en het dan nog te tekenen, dacht Charlotte. 

Maar ineens hoorde ze iets, dacht ze, want haar muziek stond vrij hard. ‘Wij helpen je wel, pak ons maar op.’ Charlotte keek verbaasd om zich heen. Waren het haar jongere broertjes die zachtjes haar kamer waren binnen gekomen? Ze zag hen niet, dus liep ze naar de deur, misschien stonden ze erachter, om haar te plagen. Maar toen ze de deur opendeed was er niemand te zien. Net toen ze dacht dat het de muziek zou zijn geweest hoorde ze iets harder: ‘Pak ons maar op, we helpen je wel.’ Charlotte vroeg zich af waar het vandaan kwam. Ze keek naar haar bureau en zag ineens de viltstiften bewegen. Ze schrok ervan, maar werd ook nieuwsgierig. ‘Kom, zeg ons wat je wil tekenen en we helpen je!’ hoorde ze nog eens. Het waren overduidelijk haar viltstiften die tegen haar praatten. Heel apart, maar ook wel spannend, vond Charlotte. Ze pakte de donker blauwe en deed de dop eraf. ‘Ik wil graag een heks tekenen, die in een grote ketel staat te roeren. Maar de heks heeft rare handen en voeten en ook een lelijk hoofd,’ zei Charlotte. Ze hield de donker blauwe viltstift boven het papier en het leek wel of de stift haar hand meetrok. Eigenlijk hoefde ze zelf niks te doen. Voor ze het wist stond er een heks op papier zoals ze hem ook in haar gedachten had gehad.

‘Nu heb je mij nodig!’ Riep de bruine viltstift. Charlotte pakte de bruine en deed de dop eraf. De bruine stift tekende met haar een geweldige heksenketel. Toen riep groen: ’Pak mij eens op, dan maak ik een lekker groen heksensoepje.’ Charlotte pakte de groene stift en er ontstond een slijmerig soepje in de ketel. En zo ging het maar door. Bijna alle kleuren wilden een bijdrage leveren aan de tekening. Charlotte schoof doppen op en van de viltstiften en liet haar hand leiden door de kleurtjes. De tekening werd schitterend. Toen het klaar was zei Charlotte: ‘Wow, wat is dit mooi geworden! Ontzettend bedankt lieve stiften. Wat kan ik voor jullie doen?’ Charlotte wilde graag de viltstiften bedanken, maar ze wist niet goed hoe. ‘Je hoeft ons niet te bedanken hoor, wij hebben gewoon gedaan waar we goed in zijn,’ zei de rode viltstift. ‘Nou,’ riep geel, ‘ik weet anders wel iets waar we allemaal blij van worden!’ Charlotte keek vrolijk naar de stiften, ze was er wel benieuwd naar waar viltstiften blij van zouden worden. ‘Zeg het maar hoor geel,’ zei ze tegen de stift. ‘Wij liggen nogal eens verspreid over je bureau en dat vinden we helemaal niet fijn. Zou je ons voortaan samen in een pennenzetter kunnen zetten, zodat we altijd bij elkaar zijn?’ De andere viltstiften murmelden instemmend, ze waren blijkbaar allemaal blij met het idee van de gele viltstift. ‘Dat is geen enkel probleem,’ zei Charlotte, ‘ik zal jullie voortaan heel netjes opruimen en bij elkaar in de pennenzetter zetten hoor.’ Voorzichtig pakte ze alle stiften op en zette ze bij elkaar. ‘En nog een keer enorm bedankt hoor!’ zei Charlotte glunderend, waarna ze trots met haar tekening de trap afliep om deze aan haar moeder te laten zien. Haar moeder vond hem prachtig en was verbaasd. Even dacht ze zelfs dat Charlotte een plaatje van internet had geprint, maar toen zag ze dat het echt zelf getekend was. 

Ook de hele klas was de andere dag onder de indruk van de mooie tekening van Charlotte. Charlotte glunderde en zag er nooit meer tegenop om een tekening te maken. Nooit vertelde ze iemand over haar pratende viltstiften, want ze dacht dat niemand haar zou geloven en ze hield het toch liever voor zichzelf. Haar eigen grote geheim!

Nicole Martens, september 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.