Prinses Diede en prins Roderick

Prinses Diede zit een beetje boos aan de ontbijttafel. Het is prachtig weer en prinses Diede had reuze zin om deze dag met haar papa en mama buiten door te brengen, maar ze hoort net van haar moeder, de koningin, dat er visite komt. Prinses Diede houdt niet zo van visite. De koning en koningin zitten dan alleen maar te praten en voor prinses Diede is er weinig te beleven. Ze vindt er niks aan om alleen buiten te zijn en alleen op haar kamer is voor een paar uur ook heel saai. Vandaar dat ze een beetje boos aan tafel zit. ‘Je hoeft niet zo boos te kijken, Diede, het wordt vast een leuke dag,’ zegt de koningin. ‘Ik vind visite stom, dus het wordt helemaal geen leuke dag. Ik wil naar buiten, het is zo mooi weer!’ De koning en de koningin kijken elkaar aan. ‘Maar je weet nog helemaal niet wie er op visite komen!’ zegt de koning dan. Prinses Diede wil het ook niet eens weten. Visite is sowieso stom en ze blijven altijd te lang. Prinses Diede haalt haar schouders op. ‘Ik wil het ook niet weten,’ zegt ze. ‘Nou, dan niet.’ Zegt haar moeder.

Als snel na het ontbijt gaat de grote bel van het kasteel. Dat betekent dat er iemand aan de poort staat. Een lakei gaat de poort open maken. Prinses Diede wil snel naar haar kamer vluchten, maar haar moeder houdt haar tegen. ‘Ik wil dat je even komt kennismaken met de visite. Als we koffie gedronken hebben samen mag jij naar je kamer, maar nu blijf je even hier.’ Als ze het niet dacht, het is ook altijd hetzelfde liedje. Ze moest vanmorgen ook zo’n belachelijk onhandige jurk aan. Soms is het helemaal niet leuk om prinses te zijn! Diede vindt jurken wel leuk, maar sommige van haar jurken zijn zo lang en onhandig, ze kan zich bijna niet bewegen!

Dan komt de lakei met de visite aangelopen. Zo te zien zijn het ook een koning en een koningin. Maar achter hen loopt nog iemand. Prinses Diede kijkt verbaasd. Komt er een kind op visite? Dat heeft ze nog niet eerder meegemaakt. Nu is ze toch wel benieuwd wie dat dan zal zijn. De koning blijkt een oude studiegenoot van Diede’s vader te zijn. De mannen begroeten elkaar heel vriendelijk. Ook de koninginnen lijken elkaar van vroeger te kennen. De sfeer is meteen heel ontspannen en niet zo stijf als Diede gewend is van ander bezoek. Dan ziet ze ook wie er bij hen is. Een leuke jongen, in mooie kleren en een stoer gezicht. Hij stelt zich netjes voor aan de ouders van Diede en loopt dan naar prinses Diede. ‘Hallo, ik ben prins Roderick. Hoe heet jij?’ Diede wordt een beetje verlegen. Ze heeft het gevoel dat ze een rood hoofd krijgt, wat ze natuurlijk niet wil. Ze haalt diep adem en zegt ferm: ‘Hallo Roderick, wat leuk dat je er bent, ik heet Diede.’

Met zijn allen volgen ze de lakei naar een van de kamers in het kasteel, waar de koffie geserveerd zal worden. Omdat het zo mooi weer is, is er gekozen voor de tuinkamer, waar je een prachtig uitzicht hebt op de kasteeltuin. Diede kijkt stiekem naar Roderick. Wat een leuke jongen is dat, denkt ze. Hoe oud zou hij zijn? Ze denkt dat hij iets ouder is dan zij. Diede is 8 jaar. ‘Wat een mooie tuin!’ roept Roderick enthousiast. Hij lijkt zich helemaal thuis te voelen in hun kasteel. Diede bewondert zijn openheid. Zelf is ze altijd erg verlegen als ze ergens anders is. Roderick lijkt daar geen last van te hebben.

De koffie wordt geserveerd en voor Diede en Roderick is er een mooi glas met verse appelsap. De koningen en koninginnen kletsen honderduit en lijken de kinderen een beetje vergeten te zijn. Roderick stelt allerlei vragen aan Diede, waardoor ze zich steeds meer op haar gemak voelt. ‘Ik zou het wel leuk vinden om de tuin eens te bekijken,’ zegt Roderick. ‘Ik ben dol op de natuur en jullie tuin ziet er zo prachtig uit.’ Prinses Diede is blij met het idee van Roderick. Even weg bij die kletsende volwassenen. Ze heeft het idee dat Roderick haar ook wel leuk vindt en daar wordt ze helemaal vrolijk van. ‘Mam, pap, wij gaan even in de tuin kijken.’ Roept ze dwars door het gesprek van de ouders heen. Dat mag eigenlijk nooit, maar deze keer lijkt haar vader het niet erg te vinden. ‘Ja hoor, ga maar.’ Zegt hij. Als ze samen de tuinkamer uitlopen zegt Diede: ‘Vind je het erg als ik even snel iets gemakkelijks aantrek? Deze jurk is een ware ramp, ik kan er nauwelijks in lopen!’ Roderick moet lachen. ‘Dat is goed hoor, hij ziet er inderdaad niet comfortabel uit, maar hij staat je wel prachtig!’ Diede moet blozen. ‘Loop maar even mee naar mijn kamer, dan kan je die ook meteen zien.’ Diede heeft een prachtige grote kamer met enorme ramen. Door een deur in haar kamer kom je in de kleedkamer, eigenlijk een gigantische inloopkast. ‘Kijk maar even rond, dan kleed ik me daar snel even om,’ zegt ze terwijl ze naar de kleedkamer wijst. Roderick knikt. Wat een leuk meisje denkt hij. Even later staat ze weer voor hem in een prachtig zomerjurkje, dat haar minstens zo goed staat als de andere jurk. Hij knikt bewonderend. ‘Kom, we gaan naar buiten,’ zegt Diede vlug. Ze wordt een beetje verlegen van de bewonderende blik van Roderick.

In de tuin vermaken ze zich prima. Ze wandelen en rennen, praten veel en lachen nog meer. Ze hebben het zo naar hun zin dat ze helemaal geen idee van de tijd hebben. Ineens staat daar een lakei die hen komt halen voor de lunch. ‘He jammer, het was net zo gezellig!’ zegt Roderick. Dat was precies wat Diede ook dacht. De lunch is gelukkig niet zo stijfjes als met andere visite. Er wordt veel gelachen aan tafel door iedereen. Het is reuze gezellig. Prinses Diede is dan ook erg teleurgesteld als ze hoort dat de visite na de lunch weer vertrekt. ‘Jullie mogen gerust nog even blijven hoor!’ roept Diede enthousiast. Iedereen kijkt haar kant uit en ineens wordt ze weer verlegen. ‘We vinden het heel gezellig Diede, maar we moeten echt gaan. Zullen we afspreken dat jullie snel een keer bij ons langskomen?’ zegt de vader van Roderick. Diede knikt.

Bij het afscheid geeft Roderick haar netjes een hand, zoals het hoort, maar ze voelt dat hij een zacht kneepje in haar hand geeft, waardoor ze helemaal warm wordt van binnen. Wat een geweldige prins, denkt ze. Ze kan niet wachten tot ze hem weer zal zien.

 

Nicole Martens, maart 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.