Schoonmaken

Marije was druk in de weer met een vochtig doekje. Ze hielp mama met schoonmaken. Dat vond ze altijd leuk om te doen. Mama had een emmer met warm water gepakt en er wat sop in gedaan. Marije had geroepen: ‘ik wil ook een doekje!’ Met een glimlach had mama twee doekjes in het water gedaan. Mama vond het ook erg gezellig als Marije mee wilde helpen met schoonmaken. Ze had een gezellig muziekje opgezet en nu waren ze druk in de huiskamer om alle kasten en de tafel schoon te maken. Marije mocht de salontafel doen. Omdat het water in de emmer erg warm was, had mama het doekje voor haar uitgeknepen. Ook kon Marije nog niet zo goed doekjes uitknijpen als mama, want ze was pas net 4 geworden. Het doekje mocht natuurlijk niet te nat zijn, want dan zou het een kliederboel worden, zei mama. 

IJverig stond ze de hele salontafel schoon te poetsen. Ze vond een plakkerige plek op de tafel. ‘Het plakt hier mam!’ riep ze verbaasd. ‘Dat komt vast van een druppel sap die op de tafel is gevallen. Dat plakt altijd vreselijk’ zei mama. Marije poetste hard met haar doekje over de vlek en toen was het weg. Marije keek trots. De hele tafel was weer prachtig schoon. Ze liet het doekje weer in de emmer glijden. ‘Wil je hem nog eens uitknijpen?’ vroeg Marije, ‘dan ga ik de vensterbank schoonmaken.’ Mama kneep het doekje uit en gaf het aan Marije. Marije poetste de vensterbank. Die zag er snel weer glanzend en schoon uit. 

Toen ging de voordeurbel. Marije vond het altijd erg leuk om te kijken wie er aan de deur stond, dus rende ze naar de kamerdeur om als eerste bij de voordeur te zijn. Meestal was mama sneller, maar nu wilde zij eens als eerste de deur open doen. Omdat ze dat zo graag wilde, keek ze niet waar ze liep en struikelde ze over de emmer met sop. De emmer viel om en Marije viel half in het water dat door de kamer stroomde. Ze schrok en begon te huilen. Het water was warm en haar maillot was helemaal nat. Moeder schrok ook van de klap en keek wat er gebeurd was. ‘Och meisje toch, heb je je pijn gedaan?’ vroeg ze geschrokken. Marije knikte snikkend. Ze dacht dat mama boos zou worden, maar dat was niet zo. Ze krabbelde overeind toen de deurbel nog een keer ging. Mama gaf Marije een aai over haar bol en zei: ‘blijf maar even hier zitten, het komt allemaal goed, ik moet even kijken wie er voor de deur staat.’ Marije knikte weer en bleef met haar natte maillot en natte mouwen stilletjes tegen de kast zitten. Het leek wel of de plas met water steeds groter werd. Gelukkig hadden ze tegels in de kamer en geen vloerbedekking. Ze hoorde mama aan de deur praten met een mevrouw. Ze kon niet goed verstaan wat er gezegd werd, maar het duurde best lang. ‘Ik kan het water misschien wel opruimen,’ zei Marije tegen zichzelf. Ze zette de emmer recht en met haar doekje ging ze door de enorme plas water. Het doekje was meteen kletsnat. Ze kneep het uit boven de emmer, zo goed als ze kon. Er kwam heel veel water uit. Toen ging ze nog een keer met het doekje door de grote plas water en kneep het weer uit boven de emmer. Dat deed ze wel tien keer, maar de plas leek helemaal niet kleiner te worden en er zat maar een heel klein laagje water in de emmer. Marije werd weer verdrietig. Ze had pijn, ze was nat en ze wilde het water opruimen, maar dat leek helemaal niet te lukken. Wat een vervelende dag was dit! 

Toen kwam mama de kamer weer in. Ze zag Marije huilend op de grond zitten. ‘Wat is er meisje, heb je zo’n pijn? Sorry dat het zo lang duurde, maar die mevrouw bleef maar praten.’ Ze liep naar Marije en legde een arm om haar schouder. ‘Ik wilde het water opruimen voor je, ik heb wel tien keer het doekje in de plas gelegd en hem weer uitgeknepen, maar er is zoveel water, het lukt helemaal niet. En mijn kleren zijn nat, ik heb het koud en de pijn valt wel mee, maar het is niet eerlijk!’ Moeder moest een beetje glimlachen. ‘Het is ook veel water lieverd, een hele emmer. Maar ik vind het ontzettend lief dat je het wilde opruimen. Mama gaat je zo helpen hoor, dan pak ik de dweil en dan is het zo weg. Eerst gaan we droge kleren aandoen. Dan voel je je vast beter. Kom maar, dan gaan we naar boven.’ Verdrietig en boos liep Marije mee naar boven. Toen de natte kleren uit waren en ze weer fijne droge kleren aan had, voelde ze zich inderdaad een stukje beter. De pijn voelde ze niet meer. Toen ze weer beneden waren, pakte mama de dweil en was al het water zo weer terug in de emmer. ‘Zo, nou is de vloer ook meteen schoon!’ riep mama. ‘Eigenlijk best handig!’ Marije keek haar aan. Ineens moest ze lachen. ‘Dan zijn we nu heel snel klaar met schoonmaken!’ riep ze vrolijk. Mama knikte en liep naar de keuken. ‘Tijd voor koffie en een groot glas sap voor jou. We hebben hard gewerkt, dus mogen we er ook iets lekkers bij.’ Marije vond het een goed idee en huppelde achter mama aan naar de keuken. Samen genoten ze van de koffie en het sap en een lekkere grote koek erbij. 

Nicole Martens, mei 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.