Ziek

Naomi lag te slapen op de bank. Haar moeder voelde dat ze heel warm was en hoorde haar zware ademhaling. Moeder maakte zich zorgen. Naomi was al een paar dagen flink ziek. Ze sliep veel, maar de koorts wilde niet echt zakken. Zachtjes aaide ze Naomi over haar warme hoofdje. ‘Word maar snel beter,’ fluisterde ze. Naomi draaide zich om en deed langzaam haar ogen open. ‘Ik ben al beter denk ik mama,’ zei ze zachtjes. Moeder keek haar glimlachend aan. ‘Voel je je beter lieverd?’ vroeg ze hoopvol. Naomi knikte. ‘Ik kan wel eens gaan spelen, in plaats van slapen!’ zei ze stoer en ze sloeg de deken van zich af. Moeder hielp haar haar sloffen aan te doen. Naomi stond op en ging direct weer zitten. Beteuterd keek ze haar moeder aan. ‘Mijn benen lijken wel net zo slap als spaghetti.’ Tranen vulden haar ogen. Moeder sloeg een arm om haar heen. ‘Dat is wel een beetje logisch. Je bent al een paar dagen ziek. Je hebt nauwelijks gegeten en misschien heb je nog wel wat koorts. Je lijfje moet nog sterker worden. Zal ik iets te eten voor je halen?’ Naomi knikte bedroefd. Ze had wel honger. ‘Ik zou wel een beetje fruit lusten,’ zei ze. 

Moeder zorgde dat ze lekker op de bank kon zitten en sloeg de deken weer over haar heen. Toen ging ze naar de keuken om fruit te halen. Het duurde lang voordat ze terugkwam, vond Naomi, maar toen ze zag wat moeder in haar handen had, begreep ze wel dat het even had geduurd. Moeder had een flinke schaal met allerlei soorten fruit gemaakt. ‘Oh, dat is lekker mam, dat lust ik wel,’ zei Naomi blij. ‘Ik ben blij dat je weer iets wilt eten meisje, daar knap je vast snel van op.’ Naomi knikte met haar mond vol fruit. 

Een paar dagen geleden was Naomi ziek uit school gekomen. Ze had een zere keel en hoofdpijn en ze had het ijskoud gehad. Haar moeder zag aan haar rode gezichtje direct dat Naomi niet lekker was. Thuis had de thermometer aangegeven dat ze koorts had. Moeder had haar direct in bed gestopt. Naomi had veel geslapen en als ze wakker was mocht ze fijn televisie kijken. Ze werd vertroeteld door haar moeder en eigenlijk vond ze het helemaal niet zo erg om ziek te zijn. Moeder las verhaaltjes voor en zorgde voor thee en als ze iets wilde eten, mocht ze zelf kiezen wat ze wilde. Moeder had de dokter gebeld om te vragen wat ze het beste kon doen. De dokter had aangegeven dat er veel mensen met griep waren en dat Naomi gewoon moest uitzieken. Als de koorts niet veel hoger zou worden, dan hoefde ze zich geen zorgen te maken. 

Nu was Naomi inmiddels al drie dagen thuis. Overdag lag ze op de bank en tegen de avond ging ze weer naar haar eigen bed. Hoe fijn het ook was om thuis te zijn, ze had nu wel weer zin om naar school te gaan en haar vriendinnetjes te zien. Ze was het ziek zijn beu aan het worden. 

Toen ze de hele schaal met fruit had opgegeten zei ze: ‘Zo, nu heb ik zoveel gegeten, mijn lijfje is vast weer sterk genoeg om te gaan spelen.’ Direct wilde ze weer van de bank af komen, maar moeder hield haar tegen. ‘Zo snel gaat dat niet lieverd, je lijfje moet eerst nog al het fruit in zich opnemen. Doe maar gewoon even rustig aan. Ik zal nog een verhaaltje voorlezen.’ Naomi keek beteuterd. Een verhaaltje was wel leuk, maar ze wilde zo graag weer spelen. Toch voelde ze ook wel dat ze daar eigenlijk niet toe in staat was. Verdrietig liet ze zich weer op de bank zakken. Terwijl ze luisterde naar het verhaaltje van haar moeder, stroomden de tranen ineens over haar wangen. Moeder zag het en vroeg: ‘Wat is er Naomi, waarom moet je zo huilen ineens?’ Ze keek haar bezorgd aan. ‘Ik wil zo graag beter zijn mam. Ik vind je verhaaltjes heel leuk, maar ik mis mijn vriendinnen en ik wil gewoon weer naar school!’ Haar moeder begreep het wel. Ziek zijn is gewoon nooit leuk. ‘Ik ga iets regelen,’ zei ze, en ze liep abrupt de kamer uit. Naomi had geen idee wat haar moeder bedacht had, maar ze was moe en deed haar ogen even dicht. Toen haar moeder terugkwam in de kamer, lag Naomi heerlijk te slapen. 

Toen ze na een klein uurtje weer wakker werd was het stil in de kamer. Ze hoorde wel wat geroezemoes in de gang. Zou moeder visite krijgen? Vroeg ze zich af. Ze rekte zich uit en nam een slokje water uit het glas dat mama op de tafel naast de bank had gezet. Net toen ze haar moeder wilde roepen, ging de kamerdeur open. Eerst zag ze het hoofdje van Jasmijn de hoek om komen. Toen volgden Bente en Britt en tot slot bleek ook Mascha er te zijn. Naomi kreeg een grote glimlach op haar gezicht. Al haar vriendinnetjes stonden ineens in haar huiskamer. Het leek wel een kinderfeestje! ‘Oh, wat doen jullie nou hier?’ vroeg ze verbaasd. ‘We komen je een beetje opvrolijken, zodat je weer snel beter wordt!’ riep Jasmijn vrolijk. ‘Wat geweldig dat jullie er allemaal zijn! Ik heb jullie zo gemist!’ riep Naomi. Moeder kwam ook de kamer binnen en zag het blije gezichtje van haar zieke dochter. ‘Zo, dat is nog eens een verrassing he?’ zei ze. Naomi knikte. Ze was zo blij om al haar vriendinnen te zien. Ze voelde zich meteen een stuk beter. De meisjes begonnen direct te vertellen over wat ze allemaal op school had gemist en al gauw zaten ze met zijn allen te gieren van het lachen. Moeder zorgde voor drinken en lekkere koekjes. Ze deden met zijn allen een bordspel, terwijl Naomi lekker op de bank kon blijven liggen. Het was leuk en erg gezellig en Naomi voelde zich steeds beter worden. Toen het begon te schemeren werden alle vriendinnen weer opgehaald door hun moeders. Naomi had genoten, voelde zich beter, maar was ook erg moe van de drukte. ‘Wat was dat een super middag mam, dankjewel dat je dat geregeld hebt voor me. Ik ben nu wel een beetje moe.’ Zei ze. Moeder knikte. ‘Ik snap dat je moe bent. Ik zal nog iets te eten voor je halen en dan ga je lekker naar bed. Morgen voel je je vast beter.’ 

Toen Naomi de volgende ochtend wakker werd, voelde ze zich inderdaad veel beter. ‘Ik kan wel weer naar school, mam,’ zei ze opgewekt. Maar moeder vond dat geen goed idee. ‘Nog een dagje thuis aansterken. Goed eten en misschien vanmiddag eventjes naar buiten. Dan denk ik dat je morgen weer naar school kan.’ 

Moeder had gelijk. De dag erna voelde Naomi zich nog beter en kon ze weer fijn naar school. ‘Ziek zijn is maar leuk voor 1 dag, of als al je vriendinnen komen, dan is het ook wel oké om ziek te zijn,’ zei ze met een glimlach tegen de juf. 

Nicole Martens, februari 2019 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.