Een nieuw klasgenootje

Een speciaal verhaaltje voor Sibel

Zomaar, midden in het schooljaar, kwam er een nieuw meisje bij Sibel in de klas. Op een ochtend stond ze naast de juf. Toen iedereen op zijn plaats zat zei de juf: ‘Goedemorgen allemaal, dit is Farida, ze komt bij ons in de klas. Farida is net verhuist, dus vandaar dat ze hier op school komt. Laten we allemaal Farida helpen met alle nieuwe dingen die ze hier gaat tegenkomen.’ De kinderen knikten. De juf wees Farida haar plaats in de klas aan. Sibel keek naar het nieuwe meisje. Ze leek een beetje verlegen, maar dat kwam natuurlijk omdat alles nieuw voor haar was. Ze moest er zelf niet aan denken dat ze helemaal alleen in een nieuwe klas terecht zou komen. Sibel was altijd een beetje verlegen, ze vond veel dingen spannend en moest altijd erg wennen aan een nieuwe situatie. Farida zag er wel heel leuk uit, vond Sibel. Ze had een coole trui aan en twee mooie zwarte staarten in haar haar. 

Al gauw bleek dat Farida helemaal niet zo verlegen was. Ze had haar plekje in de klas snel gevonden en kletste met iedereen. Sibel vond dat knap en was wel een beetje jaloers dat Farida zich zo makkelijk aanpaste. Ze bleek ook nog eens best slim te zijn, want bij bijna alle vragen van de juf ging haar vinger de lucht in om een antwoord te geven. Sibel wist ook de antwoorden wel, maar ze stak bijna nooit haar vinger op. Dan zou ze het antwoord moeten geven en zou de hele klas naar haar kijken en dat vond ze best eng. Soms kreeg ze zomaar de beurt van de juf. Ze schrok dan altijd een beetje en had het gevoel dat ze helemaal rood werd. Lastig vond ze dat. Farida leek daar allemaal geen last van te hebben. Sibel vond Farida een bijzonder meisje en wilde eigenlijk wel graag vriendinnen met haar worden, maar hoe moest ze dat aanpakken? Farida had haar waarschijnlijk nog niet eens gezien, omdat ze altijd erg stil was en gewoon niet opviel in de klas. 

Maar daar had Sibel het toch mis. Toen het pauze was en ze naar buiten mochten, kwam Farida naar haar toe gelopen. ‘Hoi, hoe heet jij?’ vroeg ze. Sibel keek blij verrast. ‘Ik heet Sibel. Hoe vind je het in onze klas?’ ‘Ik denk dat het wel een leuke klas is, maar ik ben er nog zo kort, ik weet nog niet eens hoe iedereen heet,’ antwoordde Farida glimlachend. ‘Wat doen jullie altijd tijdens de pauze?’ ‘We doen nu heel vaak tikkertje, maar eerst gingen we altijd touwtje springen,’ zei Sibel. ‘Oh leuk, tikkertje vind ik altijd tof, kom laten we gaan!’ Farida trok Sibel mee naar buiten. SIbel had niet verteld dat ze vaak niet meedeed met tikkertje, omdat ze niet zo goed durfde te vragen of ze mee mocht doen. Farida had ook daar geen moeite mee. Ze vond al snel het groepje kinderen dat tikkertje speelde en riep: ‘Kunnen Sibel en ik meedoen?’ Natuurlijk kon dat en ze speelden de hele pauze tikkertje met zijn allen. Sibel had het reuze naar haar zin en zag nu hoe gemakkelijk het was om te vragen of ze mee mocht doen. Ze nam zich voor dat ze dat de volgende keer ook zo zou gaan doen…. Als ze durfde. 

Toen Farida ruim twee weken bij Sibel in de klas zat, waren de meiden dikke vriendinnen geworden. SIbel was er heel blij mee, want Farida was echt heel leuk en gezellig en ze leek wel alles te durven. Farida vond Sibel blijkbaar ook heel erg leuk, want ze kwam iedere keer naar Sibel toe om samen buiten te spelen of iets in de klas samen te doen. Sibel kreeg wat meer zelfvertrouwen en durfde ook al gemakkelijker haar vinger op te steken als de juf een vraag had gesteld. Dat deed Farida immers ook, dus waarom zij niet, had ze bedacht. Zo kreeg ze vaker de beurt en bleek het helemaal niet zo eng om antwoord te geven als alle kinderen in de klas naar je keken. 

Op een woensdagmiddag kwam Farida voor het eerst bij Sibel spelen. Sibel had er heel veel zin in. Farida ook, maar toen ze bij Sibel thuiskwamen, bleek Farida toch ook een beetje verlegen. Ze was ineens veel stiller dan normaal en vond het blijkbaar heel spannend om bij iemand thuis te komen waar ze nog nooit was geweest. Ze was heel netjes tegen Sibels moeder en gedroeg zich heel anders dan op school, vond Sibel. Toen ze op SIbels kamer waren, na de lunch, zei Sibel tegen Farida: ‘het leek wel of je een beetje verlegen was, ik dacht dat jij dat nooit was!’ Farida keek Sibel lachend aan. ‘Joh, ik ben hartstikke verlegen. Ik vind alles spannend en doodeng, maar soms, als ik heel onzeker of verlegen ben, ga ik juist heel veel praten en giechelen en dan lijk ik niet verlegen, maar ik ben het wel.’ Sibels mond viel open. Dat had ze niet verwacht. ‘Ik word altijd heel stil als ik verlegen ben. Ik vind ook heel veel dingen spannend. Ik vind het al spannend als de hele klas naar me kijkt. Ik denk altijd dat niemand me leuk vindt en dat ik standaard de verkeerde kleren aan heb enzo.’ Farida keek haar ongelovig aan. ‘Nou, dat moet je maar snel uit je hoofd zetten hoor, dat slaat helemaal nergens op. Je bent een hartstikke leuke meid en een super vriendin. Ik ben zo blij dat je bij mij in de klas zit!’ Sibel glunderde. Ze had het idee dat ze echt een vriendin voor altijd had gevonden. Een echte BFF!

Nicole Martens, januari 2020 

2 antwoorden op “Een nieuw klasgenootje”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.