Een nieuw vriendje

Een speciaal verhaaltje voor Essa

Onrustig tippelde Essa door haar hok. Ze zocht naar haar maatje Lisa. Ze had al drie keer in het huisje van Lisa gekeken, maar daar lag ze echt niet. Essa maakte piepgeluidjes, ze riep Lisa, maar er kwam geen antwoord. Ze maakte nog een rondje door haar grote hok, keek achter het huisje en naast de hooibal, maar er was geen spoor van Lisa te vinden. Een poosje geleden was Lisa wel heel suf geweest en wilde ze helemaal niet spelen. Nu leek het erop dat Lisa weg was. Vermoeid van al het tippelen en zoeken ging Essa in haar eigen huisje zitten. Ze had niet eens zin om het hooi te eten of de witlof die in voor haar huisje lag. Ze miste Lisa. 

Toen hoorde ze stemmen. Het lieve meisje dat altijd met haar en Lisa kwam spelen stond voor de kooi. Ze zag er helemaal niet blij uit. Niet zoals anders. Essa had haar kopje om de hoek van haar huisje gestoken om te kijken of het meisje Lisa misschien bij zich had. Maar dat was niet zo. ‘Ik vind het zo zielig voor Essa, dat Lisa er niet meer is,’ snotterde het meisje. Haar moeder knikte. ‘Ik vind het ook heel erg zielig. Laten we een nieuw maatje voor Essa gaan zoeken, dan is ze niet meer zo alleen.’  Het meisje knikte en ze liepen weer weg. Essa begreep niet helemaal wat de mensen gezegd hadden, ze was tenslotte een cavia, die de mensentaal niet kon verstaan. Ze merkte wel dat het meisje net als zij verdrietig was. Langzaamaan drong het tot Essa door dat Lisa waarschijnlijk nooit meer terug zou komen. Verdrietig trok ze zich terug in haar veilige huisje en deed een heel lang dutje. 

Toen Essa wakker werd, hoorde ze het meisje en haar moeder weer vlakbij. Nieuwsgierig stak ze haar kopje weer buiten haar huisje. Het meisje klonk heel vrolijk. Zou Lisa weer terug zijn? Vroeg Essa zich af. Het meisje droeg een cavia in haar handen. Het was niet Lisa, ze leek er nog niet eens op! Essa begreep er niks van. Waar kwam die cavia nou ineens vandaan? Toen werd de nieuwe cavia in háár hok gezet! Het meisje zei: ‘Hier is je nieuwe vriendje Essa. Ze heet Aagje.’ Essa keek verbaasd naar het beestje, dat ineens in haar hok en dat van Lisa zat. Maar Lisa was er niet meer, dus het was gewoon háár hok. Aagje keek naar Essa met grote angstige oogjes. Ze was zo bang dat ze geen stap durfde te zetten. Dat vond Essa wel zielig. Ze tippelde op Aagje af en probeerde haar een beetje gerust te stellen. Aagje had een fijne geur, vond Essa, daar zou ze wel aan kunnen wennen. ‘Je hoeft niet bang te zijn hoor, ik doe je niks,’ piepte Essa. Aagje ontspande een beetje, maar durfde niks te zeggen. ‘Kom, ik laat je mijn hok zien. Er is ook een huisje voor jou, je mag dat van Lisa hebben, zij komt niet meer terug denk ik,’ ratelde Essa, terwijl ze het hok rond tippelde. Aagje verzette geen stap. Ze vond het allemaal reuze spannend. Al die nieuwe geuren, de geluiden. Ze had net in een doosje gezeten, dat heel klein was. Dat duurde heel lang en nu miste ze haar broertjes en zusjes en zat ze ineens bij een vreemde cavia die haar meteen haar hok wilde laten zien. Het ging Aagje allemaal even te snel. Toen Essa zag dat Aagje haar niet volgde, liep ze terug naar Aagje. ‘Je moet nog wennen he? Dat snap ik ook wel. Doe maar op je gemakje. Ik ben blij dat je er bent, want in mijn eentje was het super saai hier. Ik denk dat we hele goede vriendjes zullen worden, denk je ook niet?’ Aagje knikte. Ze vond Essa erg lief en begon zich al een beetje op haar gemak te voelen. Voorzichtig keek ze om zich heen om te zien waar ze nu eigenlijk terecht was gekomen. Langzaam zette ze een stapje. Essa duwde haar neusje tegen dat van Aagje, als een soort aanmoediging om door te gaan. Het meisje riep: ‘Kijk mam, ze neuzen met elkaar! Ik denk dat ze elkaar nu al lief vinden!’ De moeder glimlachte. Aagje schrok van het geroep van het meisje en vluchtte snel het dichtstbijzijnde huisje in. Essa tippelde haar achterna, zij was wel gewend aan het enthousiasme van het meisje. ‘Eh, dit is nou precies mijn huisje, maar je mag er wel even in schuilen hoor. Ik zal je straks je eigen huisje laten zien.’ Zei Essa. Angstig knikte Aagje. Het was allemaal erg veel voor haar. Ze was doodmoe en viel dan ook al snel in slaap. 

Een paar dagen later was Aagje helemaal gewend aan haar nieuwe omgeving en aan Essa. Essa was dolblij met haar nieuwe vriendje en dacht geen moment meer aan Lisa. Ze deden leuke spelletjes in het hok en als ze in de ren mochten waren ze helemaal blij met de ruimte die ze samen hadden. Ze renden en renden tot ze er moe van waren. Essa en Aagje woonden nog heel lang en gelukkig samen in hun mooie hok. 

Nicole Martens, september 2019  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.