Een zusje

Een speciaal verhaaltje voor Gracie

Gracie krijgt een zusje. Wanneer precies, dat weet ze niet, maar papa en mama hebben haar verteld dat ze een zusje krijgt. Het zusje zit nu nog in mama’s buik. Daar heeft Gracie ooit ook in gezeten. Gracie vindt dat maar een raar idee. Hoe zou zij nou in mama’s buik hebben gepast en hoe is ze daar dan in gekomen? Mama heeft verteld dat haar zusje in haar buik nog heel klein is en steeds groter groeit. Als het groot genoeg is komt ze er vanzelf uit. ‘Komt het dan als ik op school ben?’ vraagt Gracie op een dag. ‘Dat zou best eens kunnen,’ antwoordt mama. ‘Dat zou ik niet leuk vinden hoor, ik wil er ook bij zijn als mijn zusje geboord wordt.’ Zegt Gracie. Mama moet lachen. ‘Als ze geboren wordt, bedoel je.’ Gracie knikt. ‘We moeten het gewoon afwachten, de baby geeft het vanzelf aan als ze eruit wil,’ zegt mama. 

Gracie houdt niet van wachten. Sinds ze weet dat ze een zusje krijgt, wil ze graag dat het zusje er nu is. Het lijkt haar heel leuk om met haar zusje te spelen en te knuffelen en torens te bouwen en met de poppen te spelen. Dan is ze niet meer elke dag alleen, dat zou heel leuk zijn. ‘Duurt het nog heel lang?’ vraagt Gracie nog eens aan mama. ‘Nog een paar weekjes. Als de winter begint, dan denk ik dat je zusje er wel is.’ Gracie denkt na. Het is net herfst geworden en de herfst duurt altijd heel lang, veel langer dan de zomer. Dus dan duurt het ook nog heel lang voordat het winter is. Ze zucht. ‘ik wil helemaal niet zo lang wachten!’ roept ze een beetje bozig. ‘Het zal toch moeten, lieverd. Zullen we alvast haar kamertje in orde gaan maken? Dan hebben we wat leuks om te doen en heeft je zusje straks een fijne plek om te zijn als ze niet meer in mijn buik zit.’ Gracie knikt. Dat vindt ze wel een goed idee. Samen gaan ze naar de babykamer. Er staat een grote doos. ‘Wat zit er in die doos?’ Vraagt Gracie. ‘Daar zitten nog baby kleertjes van jou in. Ik heb de mooiste bewaard. Sommige dingen heb je niet eens aan gehad. Zullen we eens kijken wat er in zit? Misschien zijn er nog leuke dingen bij voor je zusje.’ Gracie rukt de doos open. Dat vindt ze wel leuk om te doen. Eerst vindt ze een grote stapel met rompertjes. Ze houdt er één omhoog en vraagt: ‘Wat is dit nou? Heb ik dat aan gehad?’ Mama glimlacht. ‘Ja, die heb jij ook aan gehad. Dat is een rompertje. Een soort hemd en onderbroekje aan elkaar vast. Dan blijft de luier goed zitten bij de baby en ze heeft het lekker warm.’ ‘Maar was ik dan echt zooo klein?’ Gracie kan zich niet voorstellen dat ze er ooit in gepast heeft. ‘Ja, zo klein was je. En je zusje is straks ook zo klein.’ Gracie denkt na. Even later zegt ze: ‘Maar kan ze dan wel met me spelen als ze zooo klein is?’ Mama kijkt haar aan. Ze gaat op de grond zitten en trekt Gracie op schoot, voor zover dat nog kan met de dikke buik. ‘In het begin kun je nog niet echt met je zusje spelen. Dan is ze inderdaad nog te klein. Pas geboren baby’s moeten heel veel slapen, omdat ze heel hard groeien. Ook kan ze nog niet zitten of lopen.’ Gracie kijkt beteuterd. ‘Maar dan kan ik helemaal niet met haar spelen als ze er straks eindelijk is!’ ‘Nee, niet spelen zoals je nu met je vriendinnetjes doet. Dat duurt nog een poosje. Maar je kan wel met haar knuffelen en helpen om haar in het badje te doen bijvooebeeld. Misschien wil je haar wel een keer een flesje melk geven?’ Gracie moet weer even denken. Zo had ze nog helemaal niet over haar zusje nagedacht. ‘Dus het is eigenlijk net een pop, maar dan een levende?’ Mama schiet in de lach. ‘Ja, zo’n beetje wel, eigenlijk. Maar gelukkig wordt deze pop steeds groter en als ze een jaar is, dan kan je al veel meer met haar doen. Je kan haar straks van alles leren, want jij bent haar grote zus. En je kan haar ook helpen met schoentjes aan doen en veters strikken enzo.’ ‘Ik kan zelf nog niet eens mijn veters strikken,’ zegt Gracie. ‘Nee, maar tegen die tijd wel hoor, dat leer ik je dan weer.’  Gracie stapt van mama’s schoot af. ‘Laten we maar verder gaan met de kleertjes.’ 

Ze komen nog meer leuke kleertjes en andere baby spulletjes tegen, die ooit van Gracie waren. Op sommige dingen staat haar naam. ‘Die kunnen we niet voor mijn zusje gebruiken,’ zegt Gracie. Mama is het met haar eens. ‘Dat is inderdaad raar, daar staat jouw naam op.’ ‘Hoe gaat mijn zusje eigenlijk heten?’ vraagt Gracie. ‘Papa en ik zijn het nog niet helemaal eens over de naam. Heb jij nog een idee?’ vraagt mama. Gracie denkt na. ‘Ik weet een heleboel mooie namen. Wat dacht je van Cathelijne of Aby of Abigail, Aby is eigenlijk een afkorting van Abigail, maar Kelly is ook leuk, of Suus?’ ze kijkt haar moeder vragend aan. ‘Nou dat zijn inderdaad een heleboel mooie namen. Ik zal ze ook eens met papa bespreken, hij moet de naam natuurlijk ook mooi vinden.’ Daar is Gracie het wel mee eens.  Ineens is ze het beu om in de babykamer bezig te zijn. ‘Ik ga even beneden spelen,’ zegt ze, en ze loopt de kamer uit. Mama komt achter haar aan. Ze is het ook wel even beu en het is tijd om even te gaan zitten. De dikke buik zit soms in de weg. Beneden drinken ze samen thee met een lekker plakje cake erbij. Ineens zegt Gracie: ‘Nou, dus de eerste tijd kan ik eigenlijk helemaal niet met mijn zusje spelen, maar dat is niet zo heel erg. Ik wacht nu al zo lang totdat ze komt, ik kan nog wel wat langer wachten totdat ze met me kan spelen.’ ‘Dat heb je snel bedacht! Het wordt vast hartstikke leuk en gezellig met je zusje erbij. Oh, voel eens, ze schopt. Zie je, ze wil nu al met ons meedoen.’ Gracie voelt aan mama’s buik. Heel zachtjes voelt ze iets tegen haar hand stoten. Het is een heel bijzonder gevoel. ‘Dag lief zusje, kom maar gauw uit mama’s buik,’ zegt ze zachtjes tegen de dikke buik van mama. 

Nicole Martens, oktober 2019 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.