Eindelijk naar opa en oma

Een speciaal verhaaltje voor Carina en Livio

Carina en Livio wilden heel graag naar opa en oma. Ze hebben hen al een hele poos niet gezien en dat vinden ze heel erg naar. Toen ze twee maanden geleden naar opa en oma wilden gaan, belde opa op om te zeggen dat oma ziek was. Ze was snotverkouden en voelde zich niet lekker. De kinderen zouden dus niks aan haar hebben als ze zouden komen. Carina en Livio vonden het heel zielig voor oma en maakten een mooie tekening, die mama op de post deed. Toen oma weer beter was, wilden Livio en Carina heel graag naar opa en oma, maar toen gingen ze net op vakantie naar Frankrijk. 

Het was ongelooflijk leuk in Frankrijk. Ze zaten op een leuke camping waar ook een zwembad was. Carina en Livio maakten veel plezier samen en leerden een heleboel andere kinderen kennen, waar ze ook heel leuk mee konden spelen. ‘Kunnen opa en oma niet naar de camping komen?’ had Carina op een dag gevraagd. Ze miste hen heel erg. ‘Dat is een beetje te ver rijden en er is geen plaats voor hen om te slapen hier,’ had mama gezegd. Toen hadden ze opa en oma gebeld en hadden ze even gekletst. Met mama’s telefoon konden ze opa en oma ook zien, dat was wel heel erg leuk. Opa trok gekke gezichten en oma vertelde grapjes. Carina en Livio moesten vreselijk lachen. ‘We komen snel naar jullie toe hoor, als we weer in Nederland zijn!’ riep Livio vlak voordat mama de telefoon uit drukte. ‘Nu mis ik ze nog meer eigenlijk,’ had Carina gezegd. ‘Het is wel leuk om ze te zien en te spreken, maar in het echt is het veel gezelliger!’ Livio was het helemaal met haar eens geweest. Ondanks dat ze opa en oma misten, hadden de kinderen toch een geweldige vakantie met mooi weer en veel leuke uitstapjes. Toen ze na twee weken op de camping weer in de auto zaten op weg naar Nederland, vonden ze het heel jammer dat de vakantie al weer voorbij was, maar ze waren ook blij dat ze nu eindelijk naar opa en oma konden gaan. 

Toen ze net een dag thuis waren, werd Livio ziek. Misschien had hij iets verkeerds gegeten onderweg, of was het iets anders, maar hij was in ieder geval goed misselijk en voelde zich slapjes. ‘Nu kunnen we nog niet naar opa en oma!’ riep Carina verdrietig. ‘Zonder Livio wil ik niet naar hen toe, dat vind ik zielig voor Livio.’ Dat vond Livio wel heel lief van zijn grote zus. ‘Ik word heel snel beter hoor, morgen ben ik vast weer helemaal gezond,’ zei Livio. Maar helaas was Livio een paar dagen goed ziek. Mama vond het ook geen goed idee om met een halfzieke Livio naar opa en oma te gaan, want een buikgriepje, dat was wat hij had, is hartstikke besmettelijk. Ook Carina kreeg er last van en was ook een paar dagen ziek. Gelukkig hadden papa en mama helemaal nergens last van, dus twee weken na de vakantie in Frankrijk was iedereen weer helemaal gezond. 

Carina en Livio zaten opgewonden op de achterbank van de auto. Eindelijk konden ze naar opa en oma! Ze hadden er zoveel zin in, dat iedere minuut in de auto eigenlijk te lang was. Carina keek gespannen uit het raampje. Ze kende de weg naar opa en oma best goed en als ze het hoge flatgebouw langs de snelweg zag, dan wist ze dat ze er bijna waren. In de verte doemde het flatgebouw op en Carina riep enthousiast: ‘We zijn er bijna! Kijk maar daar bij die flat moeten we altijd van de snelweg af.’ Livio keek uit zijn raampje, maar zag de flat niet. Hij leunde half over Carina heen om uit haar raampje te kijken en toen zag hij ook het enorme gebouw. ‘Jippie, we zijn er bijna!’ riep hij uitgelaten. Tien minuutjes later stopte papa de auto voor het huis van opa en oma. Carina en Livio wisten niet hoe snel ze uit de auto moesten komen. Oma en opa stonden al bij de voordeur. Ze renden naar hen toe. Oma knuffelde Carina en opa tilde Livio hoog in de lucht. ‘Wat fijn om jullie eindelijk weer te zien!’ riep oma blij. ‘Het duurde zo lang!’ riep Livio verontwaardigd. ‘Nou, dat vond ik ook hoor,’ zei opa. Met zijn allen gingen ze naar binnen. Oma had koffie en limonade en ze kregen allemaal een groot stuk appeltaart met slagroom. Dat was smullen! Toen het op was, gingen ze gezellig spelletjes doen met opa en oma. Opa maakte voortdurend grapjes en de kinderen moesten heel hard lachen. Met zijn allen maakten ze nog een wandelingetje naar de kinderboerderij die vlakbij was. Carina en Livio vonden het altijd leuk om de geitjes en de schapen daar te zien en te aaien. 

Toen ze terugkwamen ging oma het eten klaar maken. Carina en Livio hielpen haar in de keuken en met het dekken van de tafel. Bij opa en oma vonden ze dat altijd leuk om te doen.  Het was gezellig om met zijn zessen te smullen van het heerlijke eten van oma. Iedereen at zijn buikje helemaal vol.  

Na het eten was het tijd om naar huis te gaan. ‘Kunnen we niet nog heel even blijven?’ vroeg Carina. Mama moest lachen. ‘Nee, we gaan nu echt hoor. Het is al laat en we moeten nog een stukje rijden. Maar we komen snel weer terug, als er tenminste niemand meer ziek wordt!’ zei ze, terwijl ze de kinderen streng aankeek. ‘Ik kon er toch niks aan doen dat Livio ziek werd en ik daarna?’ riep Carina verontwaardigd. ‘Nee, natuurlijk niet, het was ook maar een grapje,’ zei mama lachend. 

Ze gaven opa en oma de aller dikste knuffel die er bestond en kropen de auto weer in. Met de armen uit het raam, zwaaiden ze tot papa de hoek om reed. Nog geen tien minuten later lagen Carina en Livio allebei te slapen op de achterbank. Het was een geweldige dag geweest, maar ook een beetje vermoeiend. 

Nicole Martens, oktober 2020 

Eén antwoord op “Eindelijk naar opa en oma”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.