Farre

Een speciaal verhaaltje voor Eleonoor

Eleonoor liep met Farre, haar ruwharige teckel, in het bos. Farre vond het heerlijk om lekker los door het bos te rennen. Hij rende heel diep het bos in, de bladeren stoven achter hem op. ‘Farre, Farre!’ riep Eleonoor. Ze wist wel dat Farre terug zou komen, maar ze riep hem altijd als ze hem bijna niet meer zag. Farre hoorde Eleonoor wel, maar hij rook iets, en moest weten wat het was. Hij rende en rende al snuivend over de grond. Hij vond het een leuk spelletje en had veel plezier. Eleonoor vond het minder leuk toen Farre alsmaar niet terug kwam. Ze rende ook het bos in, achter Farre aan. Hoewel ze hem helemaal niet meer zag kon ze nog een beetje zien waar hij gerend had, omdat de bladeren opzij waren gegaan door het harde rennen.  ‘Farre, Farre, waar zit je toch!’ riep ze rennend door het bos. 

Farre vond wat hij geroken had, een muizenholletje, diep in het bos. Hij begon driftig te graven met zijn korte pootjes. Wat een leuk spelletje was dit! Farre was dol op graven, maar als hij dat thuis in de achtertuin wilde doen, dan werd zijn baasje altijd boos. Farre groef en groef en blafte van enthousiasme. Eleonoor hoorde het bekende geblaf van Farre. Ze zou dat geblaf altijd herkennen, al waren er honderd andere honden die blaften. Ze rende op het geluid af en zag Farre ineens druk aan het graven. ‘Farre, daar ben je!’ ze was blij en een beetje boos tegelijk. ‘Je mag toch niet zo ver weg gaan!’ zei ze streng. Farre was gestopt met graven, ineens was het graven niet meer zo leuk. Met een beteuterd snoetje keek hij zijn baasje aan. Toen Eleonoor zijn snuitje zag, met die lieve oogjes en zijn snor helemaal onder het zand moest ze heel hard lachen. ‘Wat ben je toch een bijzondere hond!’ lachte ze. Farre die het allemaal niet goed begreep, was ze nou boos of blij, bedacht dat het het beste was om gezellig tegen Eleonoor op te springen. Omdat hij zo onverwacht sprong viel Eleonoor op de grond en duikelde Farre over haar heen. Hij likte haar in het gezicht, wat Eleonoor altijd erg vond kietelen en dus moest ze nog harder lachen. Ze knuffelde Farre en samen rollebolden ze door de bladeren. Helemaal buiten adem zei ze na een poosje: ‘Nu doe ik je wel aan de lijn hoor, ik ga je niet nog eens zoeken!’ Ze voegde de daad bij het woord en samen wandelden ze weer naar huis. 

Thuis vertelde Eleonoor haar avontuur tegen haar moeder. ‘Jullie beleven ook altijd wat samen!’ zei haar moeder glimlachend. Eleonoor knikte. Ze moest denken aan de keer dat Farre stiekem naar boven was gegaan, terwijl het helemaal niet goed voor hem is om trappen te lopen. Farre had met zijn snuitje haar kamerdeur opengeduwd toen ze net op bed lag. Hij was zo bij haar op bed gesprongen. Eleonoor vond het geweldig, maar toen moeder er achter kwam, moest Farre heel snel weer naar beneden. Of toen Farre stiekem het stokbrood van de salontafel had opgegeten, toen er even niemand in de kamer was. Farre was best ondeugend en dat vond Eleonoor wel heel leuk. Soms ook gaf ze Farre de schuld van iets wat zij had gedaan. Mama geloofde dat vaak. Farre kreeg dan nooit op zijn kop, want mama zei altijd dat je een hond alleen moet straffen op het moment dat hij iets stouts doet, niet naderhand, want dat snapt een hond niet. Dus dan kreeg er niemand op zijn kop!

‘Het zou eigenlijk wel leuk zijn als Farre een vriendje zou hebben, mam,’ zei Eleonoor ineens. Mama keek haar verbaasd aan. ‘Hoezo een vriendje? Hij heeft jou toch? Je bent de hele dag met hem bezig!’ zei ze. ‘Nee, ik bedoel een hondenvriendje. Als ik op school ben heeft Farre niemand om mee te spelen. Dat is toch zielig. En honden vinden het ook leuk om met andere honden te spelen, net zoals ik ook wel eens met vriendinnetjes speel en heus niet alleen met Farre hoor.’ ‘Oh, nou, ja, goh, nooit over nagedacht. Ik zal het eens met papa bespreken,’ zei mama. 

Eleonoor vond het zelf een briljant idee, een vriendje voor Farre. Dan kon ze met twee hondjes spelen en wandelen en als zij er niet was, dan had Farre toch iemand om mee te spelen. Ze hoopte maar dat papa het ook zo’n goed idee vond. 

Enkele dagen later waren Eleonoor, papa en mama op zoek naar een vriendje voor Farre. Ze hadden met zijn drieën bedacht dat een ruwharige teckel het leukste zou zijn voor Farre. Ze zochten op internet en gingen ook bij het asiel in de buurt langs. Ze namen Farre mee, om te kijken of hij zelf een vriendje daar zou vinden. Maar Farre was niet op alle honden even dol. Vooral grotere honden vond hij helemaal niks. Hij was dan ook niet erg blij in het asiel en blafte aan één stuk door. Teleurgesteld ging Eleonoor mee naar huis. ‘Ik denk niet dat het lukt om een vriendje voor Farre te vinden,’ zei ze in de auto. ‘Natuurlijk wel,’ zei papa, ‘je moet iets meer geduld hebben, het komt vast goed.’ 

Toen Eleonoor een paar dagen later uit school kwam, stond moeder haar met een blij gezicht op te wachten. ‘Waarom kijk je zo vrolijk? Wat is er aan de hand?’ vroeg Eleonoor nieuwsgierig. ‘Papa en ik hebben mogelijk een vriendje voor Farre gevonden. Het is een ruwharige teckel die hier niet ver vandaan woont.  Ze heet Tess. Haar baasje kan niet meer voor haar zorgen, omdat ze te oud is. Tess is ongeveer net zo oud als Farre. Vanmiddag gaan we met Farre bij haar langs om te kijken of ze elkaar leuk vinden.’ Eleonoor kon haar oren niet geloven. Van verbazing wist ze niet wat ze moest zeggen. Ze gaf haar moeder een dikke knuffel. 

Toen papa uit zijn werk kwam, gingen ze direct met Farre in de auto op weg naar Tess. Tess woonde bij een oude mevrouw, die heel blij was met haar hond, maar haar niet meer vaak genoeg kon uitlaten omdat ze steeds moeilijker kon lopen. Farre was meteen dol op Tess. De twee hondjes speelden gezellig met elkaar in de kamer, terwijl de ouders van Eleonoor en de vrouw met elkaar praatten. Eleonoor kon niet zo goed volgen wat ze allemaal zeiden, ze lette vooral op de twee hondjes die zo verschrikkelijk blij met elkaar waren. Ze hoopte zo dat Tess bij hen mocht komen wonen. Ze probeerde nog iets van het gesprek op te vangen, maar had geen idee waar de volwassenen het over hadden. Ze knuffelde nog maar eens met Farre en aaide Tess, die zich ook meteen op haar gemak leek te voelen bij Eleonoor. Dat was heel fijn om te zien. De mevrouw zag het ook. ‘Het lijkt me heel fijn voor Tess als ze bij jullie mag komen wonen,’ zei ze. ‘Ik zie dat ze het veel beter zal hebben dan hier. Maar komen jullie dan wel zo nu en dan eens met haar langs?’ Hoorde Eleonoor het nou goed? Mocht Tess mee? ‘Natuurlijk komen we met haar langs!’ riep ze. Dat vond ze een heel fijn idee, dan hoefde de mevrouw Tess niet voor altijd te missen en Farre had een leuk vriendinnetje en Tess zou het ook veel beter krijgen. 

En zo zaten ze op de terugweg met twee ruwharige teckels in de auto. Tess en Farre konden het heel goed vinden samen en Eleonoor was ontzettend blij. Tess moest nog wel wennen aan haar nieuwe huis, maar het leek net of Farre haar de weg wees en haar leerde wat wel en niet kon. Ook vond Tess het leuk om met Eleonoor te spelen en te knuffelen. Zo had Eleonoor er ook meteen een vriendje bij!

Nicole Martens, oktober 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.