Filmen

Een speciaal verhaaltje voor Isa en Liv

Isa en Liv zijn twee zusjes die op Texel wonen. Ze hebben het geweldig daar. Bij mooi weer kunnen ze gemakkelijk naar het strand om te zwemmen, bij iets minder mooi weer kunnen ze overal buiten spelen, in de duinen of tussen de schapen in de weilanden. Ze houden van Texel. Omdat hun moeder uit Brabant komt, zijn ze al vaak van het eiland af geweest en hebben ze veel van de rest van Nederland gezien. Ze vinden het heel erg leuk om naar de familie in Brabant te gaan, maar het is wel altijd erg ver rijden. Als ze na een lang weekend terug komen op Texel zijn ze iedere keer weer blij dat ze op het heerlijke eiland wonen. 

Isa en Liv zijn dol op toneelspelen. Ze verzinnen de raarste verhalen en moeten er vaak zelf het hardst om lachen. Laatst hadden ze bedacht zo’n toneelstukje te filmen, zodat ze het zelf terug konden kijken. Op die manier hadden ze nog meer lol, want bij het bekijken van het filmpje schoten ze weer in de lach. ‘Zullen we het filmpje naar onze familie in Brabant sturen?’ had Liv gevraagd aan Isa. Het leek Isa een goed idee. Ze hadden geweldige reacties gekregen en veel familieleden zaten nu te wachten op een nieuw filmpje van de meisjes. 

‘Wat zullen we voor filmpje maken?’ vraagt Liv. Isa kijkt Liv aan. Ze reageert niet meteen, maar Liv ziet dat Isa diep aan het nadenken is. ‘Vorige keer hebben we iemand na gedaan, maar nu moeten we eigenlijk zelf iets lolligs bedenken,’ vult Liv aan. Isa knikt, nog steeds diep in gedachten verzonken. Het blijft een poosje stil. Ineens roept Isa: ‘Ik weet iets, het wordt echt super lachen!’ Liv kijkt haar zusje vragend aan. ‘Wat dan, vertel!’ roept ze. ‘We maken een Sukkeljournaal, met een top 3 van de grootste sukkels.’ Zegt Isa. ‘Wat bedoel je precies?’ vraagt Liv. ‘Nou, we verkleden ons iedere keer als een andere sukkel, die dan bijvoorbeeld laat zien hoe ze iets heel onhandig doet. Dat wordt echt hilarisch, ik heb wel eens zoiets gezien bij een vriendinnetje. We moeten alleen wat verkleedspullen hebben, rare kleren of doeken ofzo, die we om kunnen slaan.’ Liv denkt na. ‘We kunnen gaan jutten op het strand, kijken of we daar dingen vinden die we kunnen gebruiken.’ Isa is meteen enthousiast. ‘Laten we dat dan vanavond doen, als papa en mama slapen, anders vinden ze het misschien niet goed.’ ‘Dat durf ik niet hoor!’ roept Liv meteen. ‘Jawel joh, het is helemaal niet eng. Er is niemand op het strand dan, dus kunnen we gemakkelijk van alles vinden.’ Liv kijkt nog bedenkelijk, maar Isa haalt haar over en ze besluiten die avond naar het strand te sluipen.

Het is al bijna helemaal donker als Liv en Isa het huis uit sluipen. Omdat ze hun vader en moeder niet meer horen, gaan ze er vanuit dat zij al slapen. Isa heeft een tas meegenomen om spulletjes in te doen, als ze al wat vinden. Liv doet heel zachtjes de deur achter hen dicht en ze lopen rustig de straat uit. Aan het einde van de straat beginnen ze te rennen, om zo snel mogelijk op het strand te zijn. De zee oogt pikzwart en onvriendelijk. Liv vindt het spannend zo’n verlaten, donker strand met een pikzwarte zee. Ze pakt de hand van Isa vast. ‘Laten we wel goed bij elkaar blijven Isa, anders vind ik het echt eng,’ zegt ze zachtjes. Isa knikt en loopt een beetje gehaast door. 

Al snel zien ze iets liggen, niet ver van hen vandaan. Het blijkt een handdoek te zijn met wat gaten erin. ‘Die nemen we mee,’ zegt Isa en ze stopt hem in de tas. Liv is intussen gewend aan het donkere strand en vindt het iets minder eng. Ze heeft Isa’s hand los gelaten, want ze kan haar toch goed zien nu. De meiden lopen langs de branding en vinden een grote schelp die ze voor de zekerheid ook meenemen.  Isa kijkt zo nu en dan om zich heen, om te zien of niemand hen ziet. Als ze weer een keer opkijkt schrikt ze. ‘Daar loopt iemand volgens mij,’ fluistert ze. Liv kijkt in de richting waar Isa heen wijst. Ze ziet niks. ‘Nee joh, da’s die grote struik aan de rand van de duinen, je weet wel, waar jouw ballon eens in stuk ging,’ zegt ze. Isa is er niet meteen zeker van. Ze kijkt nog eens goed. De zwarte schim beweegt nauwelijks. Zou Liv gelijk hebben? Isa vindt het ineens niet meer zo’n goed idee om in het donker op het strand te lopen. ‘Kijk nou hier, een grote schoen!’ roept Liv enthousiast. Isa schrikt van Liv’s luide stem en zegt: ‘Sssst nou!’ Liv vindt dat Isa wat overdreven doet. Er is helemaal niemand die hen kan horen! ‘Doe die schoen ook maar in de tas, dat wordt lachen. Het zou nog toffer zijn als we de andere ook zouden vinden,’ zegt Liv, die helemaal nergens bang meer voor lijkt. Isa doet de schoen in de tas, terwijl ze naar de zwarte schim blijft kijken. Is ie nou verplaatst? Of zijn ze zelf verder gelopen? ‘Ik denk toch dat daar iemand is hoor Liv, zullen we terug gaan?’ Liv kijkt nog eens naar de schim. ‘Het is echt de struik. Kom, laten we nog even wat andere dingen zoeken, we zijn er nu toch,’ zegt Liv opgewonden. 

De meiden lopen nog wat verder en vinden nog een kapotte kinderschep. ‘Ook stom, omdat ie kapot is, laten mensen hem gewoon achter,’ zegt Isa verontwaardigd. ‘Ja, dat vind ik ook stom, maar nu kunnen wij hem mooi gebruiken,’ zegt Liv. De schep gaat in de tas. ‘Ik denk dat we echt terug moeten gaan nu,’ zegt Isa. Ze kijkt op haar horloge. ‘We zijn al een uur weg! Als papa en mama ons gaan missen dan staat straks heel Texel op het strand.’ Liv knikt, ze is het wel met Isa eens. Er valt ook niet zo veel te vinden als ze gehoopt hadden. Net op het moment dat ze zich willen omdraaien om terug te lopen klinkt ineens een harde donkere mannenstem vlakbij hen: ‘Wat doen de dames hier?’ Liv en Isa schrikken zich een hoedje. Liv maakt van schrik een sprongetje. Isa grijpt Liv’s hand en kijkt achterom, naar waar de stem vandaan komt. ‘Papa!’ roept Isa geschrokken. ‘Ja, gelukkig ben ik het he?!’ zegt de vader van Liv en Isa. ‘Oh, je hebt ons zo laten schrikken!’ zegt Liv. ‘Dat was ook precies de bedoeling,’ zegt vader. ‘Jullie weten toch dat je niet in het donker over het strand mag lopen met zijn tweeën? Dat is echt gevaarlijk.’ De meiden knikken. ‘Vertel me eerst maar eens precies waarom jullie hier lopen op dit tijdstip,’ zegt vader streng. Isa vertelt wat het idee was, het was tenslotte ook haar idee om in de nacht naar het strand te gaan. Liv vult haar hier en daar aan. Vader kan er niks aan doen, maar hij kan zijn lachen niet inhouden. ‘Hmmm, het is een ondeugend idee en gelukkig is het goed afgelopen, want ik hoorde jullie naar buiten sluipen. Maar nu gaan we heel snel terug naar huis en naar bed en jullie moeten me echt beloven om niet meer ’s nachts het huis uit te sluipen. Mama en ik zijn ons rot geschrokken.’ Isa en Liv knikken gedwee. Het lijkt erop dat ze er best goed vanaf komen.

Na een korte nacht zijn de meiden al vroeg wakker. Ze willen het filmpje gaan opnemen. Isa legt haar idee nog een keer uit aan Liv, nu met de attributen erbij die ze ‘s nachts op het strand hebben gevonden. ‘We maken een soort journaal, een Sukkel Journaal met een top 3 van grootste Sukkels. De Sukkels, die wij dan spelen, gaan dan op een hele onhandige manier de zee in om te zwemmen. Als de één de sukkel speelt, is de ander de presentator. We beginnen dan samen als presentatoren en we sluiten ook samen af met een lachwekkend weerbericht ofzo.’ Liv knikt, dit kan heel leuk worden. 

De meisjes vertrekken naar het strand. Het is gelukkig een warme dag, want voor het filmen moeten ze natuurlijk de zee in. Liv speelt de eerste sukkel, die normaal vindt om met een hoofddoek op het water in te gaan. Als hoofddoek gebruiken ze de handdoek met gaten die ze gevonden hebben op het strand. Als de Sukkel in het water komt, zakt de hoofddoek over haar gezicht en raakt ze in paniek. Liv speelt haar rol uitstekend. Isa verzorgt het commentaar, wat lastig is, want ze moet vreselijk lachen om haar zusje die zich uit staat te sloven als ultieme sukkel. Zwaaiend met haar armen, valt ze in het ondiepe water van de zee, met de handdoek over haar gezicht. Het ziet er hilarisch uit. ‘Ja, kom er maar weer uit! Ik heb het gefilmd!’ roept Isa. Liv komt lachend het water uit. ‘Even kijken hoe het is geworden,’ zegt Liv. Ze bekijken het eerste deel van hun film en moeten zelf erg lachen. ‘Het is goed gelukt. Nou moet jij de tweede sukkel spelen,’ zegt Liv.

Isa pakt de veel te grote herenschoen en trekt een veel te klein shirt van Liv aan, dat ze nog ergens in de kast vonden. ‘Je moet mijn voeten niet filmen, want we hebben maar één schoen,’ zegt Isa. Liv knikt, dat wist ze. Isa loopt alsof ze een grote, stevige man is, met grote passen de zee in. Liv geeft commentaar: ‘En daar gaat Sukkel nummer twee. Henk gaat bij voorkeur met zijn schoenen aan het water in, zodat hij niet op scherpe schelpen kan stappen. Eens kijken hoe dat bevalt in het water!’ Isa valt al na twee stappen in het water onhandig om. Ze spartelt en doet alsof ze haar schoenen zoekt in het water. ‘Oh, mijn schoenen, waar zijn mijn schoenen nou heen?’ roept ze met gemaakt zware stem. Dan houdt ze de grote herenschoen omhoog en roept: ‘Gelukkig, ik heb de linker gevonden, nou de andere nog.’ Ze voelt met haar handen in het water en doet steeds paniekeriger. Uiteindelijk loopt ze bedroefd de zee weer uit met maar één schoen. ‘Het was toch niet zo’n slim idee van Henk om met gewone schoenen aan te gaan zwemmen, hij is de rechterschoen helaas al binnen een halve minuut kwijt geraakt.’ Zegt Liv in haar rol als commentator.

Tot slot moet de grootste Sukkel de zee in. Liv mag deze rol spelen. Ze pakt de kapotte schep en doet haar haar half voor haar gezicht, zodat ze er een beetje raar uitziet. In de camera zegt ze: ‘Hi, ik ben Elsa, ze noemen mij de grootste Sukkel, ik weet niet precies waarom. Vandaag ga ik in de zee zwemmen, maar ik kan eigenlijk helemaal niet zwemmen, dus neem ik deze schep mee, daar blijf ik dan door drijven. Het leek me leuker dan een zwemband.’ Isa moet ongelooflijk lachen om de tekst van Liv. ‘Hoe verzin je het!’ roept ze gierend naar haar zusje. ‘Die schep is zo ver kapot, die blijft toch nooit drijven?!’ ‘Nee, he, he, daarom is ze toch de grootste Sukkel!’ roept Liv lachend. Als ze uitgelachen zijn, zet Isa de camera weer aan en filmt ze hoe Liv alias Elsa naar de zee huppelt met de kapotte schep in haar hand. Ze laat zich als een echte diva in de zee vallen en komt er dan achter dat de schep niet blijft drijven en ze bijna verdrinkt. Liv speelt het weer geweldig. Isa moet moeite doen om haar lachen in te houden, want dat kan natuurlijk niet op het filmpje komen. 

Ze sluiten het filmpje af met een hilarisch weerbericht: ‘Nou, zoals jullie zien was het vandaag een prachtige dag voor aan het strand, maar morgen gaat het zeker sneeuwen. Waar de sneeuw gaat vallen weten we niet precies, maar daar komt u vanzelf achter,’ zegt Isa. ‘Bedankt voor het kijken en tot het volgende Sukkel journaal!’ zegt Liv. 

Thuis plakken ze alle stukjes film aan elkaar, zodat het een mooi geheel wordt. ‘Mam, pap, komen jullie even kijken?’ roept Liv. Vader en moeder kijken naar het filmpje van de meiden. Ze moeten er vreselijk om lachen. ‘Wat hebben jullie dat weer leuk gemaakt meiden!’ zegt mama. Het filmpje wordt naar de familie in Brabant gestuurd. Isa en Liv wachten met spanning af op de reacties van iedereen en intussen zijn ze al bezig om een volgend Sukkel Journaal te bedenken. 

Nicole Martens, juni 2020

2 antwoorden op “Filmen”

  1. Wat ontzettend leuk geschreven! Isa en Liv hebben er erg om kunnen lachen! Heel erg leuk! Hartelijk dank voor dit initiatief! Groetjes vanaf Texel

    1. Dank voor de reactie! Het is altijd erg fijn om te lezen dat een verhaaltje in de smaak is gevallen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.