Het grote geheim

Een speciaal verhaaltje voor Alina

Alina was geboren bij een hele lieve papa en mama, in een doodgewoon, maar ontzettend gezellig huis, ergens midden in een grote stad. Als baby was Alina al heel bijzonder. Ze was uitzonderlijk mooi en huilde weinig. Nou zorgden haar vader en moeder ook heel goed voor haar en kwam ze niks te kort. Dus er was ook niet echt een reden om te huilen, maar toch, normale baby’s huilen, Alina niet, of bijna niet. Ze lag altijd met een glimlach in de box of in haar bedje. 

Toen Alina eenmaal kon kruipen deed ze dat heel voorzichtig en bedeesd. Het zag er ook heel netjes uit, de manier waarop ze kroop. Heel bijzonder. 

Toen Alina ging lopen ging dat al even voorzichtig als het kruipen. Ze trok zich eerst op aan de lage tafel in de kamer en probeerde toen een stapje te zetten terwijl ze de tafel vasthield. Steeds een stapje erbij, nog steeds de tafel vasthoudend. Niet veel later liep ze met papa samen door de kamer. Papa had haar kleine handje in zijn grote sterke hand en zorgde ervoor dat ze niet kon vallen. Maar eigenlijk was dat helemaal niet nodig, want Alina liep zo keurig netjes en voorzichtig, dat het net leek of ze altijd al had kunnen lopen. Papa en mama waren verbaasd. Hun lieve, kleine, prachtige dochtertje was wel heel bijzonder. Maar zij wisten wel hoe dat kwam. Alina wist het niet. Ze was nog te klein om het te kunnen weten en ze zou het grote geheim pas horen als ze 6 jaar was. Papa en mama waren blij dat dat nog een hele poos duurde, want het leven op deze manier beviel hen wel. 

De jaren verstreken en Alina leerde alles wat alle andere kinderen ook leren. Ze kon al snel keurig netjes eten, met mes en vork. Ze maakte graag puzzels en hield ook van spelletjes met een bal. Alina vond het heerlijk als papa of mama een boekje voorlazen en ze genoot van het maken van muziek. Alina was alleen niet zo goed in opruimen. Ook toen ze al bijna 4 jaar was, ruimde ze niks op. Ze had dan een mooie puzzel gemaakt, maar die liet ze gewoon liggen. Haar moeder had al wel honderd keer uitgelegd en voorgedaan wat de bedoeling was, maar Alina deed het niet. Wat Alina ook niet deed, was zichzelf aankleden. Een meisje van 4 zou natuurlijk al best goed zichzelf moeten kunnen aankleden, maar Alina vertikte het gewoon. Ze wilde dat haar moeder haar hielp, zodat zij er in ieder geval niet moe van werd. Kleding was heel belangrijk voor Alina, ze droeg het liefst mooie jurkjes of soms een rokje met een prachtig bloesje erop. Een spijkerbroek kon echt niet, vond ze. Eigenlijk liep ze er altijd bij als een kleine prinses. Ook als het warm weer was en een korte broek met een hemdje prima zouden volstaan, wilde Alina een fijn dun zomerjurkje aan waar tenminste ergens een strik op zat. Haar ouders vonden dat natuurlijk goed, want niks was te gek voor de kleine, mooie Alina. Alina had heel veel vriendinnetjes, omdat ze altijd erg aardig was voor iedereen. Als ze haar kinderfeestje gaf, werd de hele klas uitgenodigd, omdat ze niet kon kiezen wie wel en niet zouden mogen komen. Naast dat ze aardig was, was ze ook nog eens erg slim. Ze vond het leuk op school, maar ze vond het ook wel wat gemakkelijk allemaal. Soms verveelde ze zich zelfs. Een rekentaak waar andere kinderen de hele ochtend voor nodig hadden, deed zij in een half uurtje. De juf verzon dan steeds weer nieuwe taakjes voor haar, maar ook dat ging Alina soms vervelen. Ze wilde zo graag meer van het leven weten, van wat er op aarde gebeurde en hoe de ruimte eruit zag. Ze wilde weten hoe andere mensen leefden en zou het liefst lange en verre reizen gaan maken. Maar dat kon natuurlijk niet allemaal, want ze moest gewoon naar school. 

Tegen de tijd dat ze bijna 6 jaar werd, zei Alina tegen haar moeder: ‘Mam, ik heb het idee dat er iets niet klopt in mijn leven. Ik heb het heel erg naar mijn zin, en ik houd van jou en van papa, maar iets klopt er gewoon niet. Ik doe heel veel dingen toch heel anders dan mijn vriendinnetjes en ik verveel me op school. ik wil graag dingen leren die ze me  op school niet leren. Wat is er toch met me aan de hand?’ Alina werd er bijna een beetje verdrietig van. Ze had al weken liggen piekeren wat het dan toch was, dat ze zich zo raar voelde. Soms was het een gevoel van eenzaamheid, dan weer van verdriet, maar vaak was ze ook blij, alleen wist ze dan niet waarom. Ze had heel lang gedacht dat ze zelf wel kon uitvinden wat er anders aan haar was, maar het lukte maar niet, dus nu had ze het toch maar aan haar moeder gevraagd. Moeder keek niet eens verbaasd. Ze had al lang gezien dat haar dochter heel pienter en slim was, dat ze zich gedroeg als een echte prinses, hoewel zij en haar man zo hun best hadden gedaan om haar in een gewoon leven te laten op groeien. ‘Ik begrijp wat je zegt en ik kan je ook wel uitleggen waarom dat je denkt dat er iets niet klopt, maar dat wil ik graag samen met papa doen. Hij is over een uurtje thuis. ‘ antwoordde haar moeder.  Alina knikte. Ze was wel heel nieuwsgierig, maar een uurtje wachten moest wel lukken, na al die weken piekeren en denken. 

Moeder zette een kopje thee en samen met haar vader gingen ze aan de grote eettafel zitten. ‘Tja, hoe zullen we dit nu uitleggen….’ Begon haar vader. Alina keek hem verbaasd aan. Wat zou er toch zijn? ‘Zeg het nou meer gewoon! Wat is er mis met mij?’ ze werd er bijna een beetje boos van. De geheimzinnigheid van haar ouders vond ze niet fijn. ‘Je hebt gelijk Alina, we zullen het je gewoon maar vertellen. En het zal misschien wat raar klinken, maar het is de echte waarheid die ik je nu ga vertellen.’ Alina knikte. Hier zat ze precies op te wachten. ‘Papa en ik zijn de koning en koningin van een land hier ver vandaan. Dat betekent dus, dat jij een echte prinses bent. Omdat je koninklijk bloed hebt, voel je je waarschijnlijk zo anders dan je vriendinnetjes.’ Alina kon haar oren niet geloven. Wat was dit dan voor een raar verhaal?! Prinsessen had je toch alleen in sprookjes en andere kinderverhalen? ‘Maar waarom wonen we dan hier en niet in een paleis ofzo?’ vroeg ze verontwaardigd. Papa glimlachte en zei: ‘Als je 6 bent zullen we naar ons paleis verhuizen. Mama en ik hebben ervoor gekozen om je de eerste 6 jaar van je leven op te voeden tussen de gewone mensen, zodat je een zo normaal mogelijk leven zou kunnen hebben. In een paleis wonen en prinses zijn klinkt misschien heel leuk, wat het ook is, maar zorgt er ook voor dat je niet echt een normale jeugd zou hebben. Je zou lang niet zo veel vriendinnetjes hebben als je nu hebt, omdat je niet naar een gewone school kan gaan, maar in het paleis les krijgt. Om maar iets te noemen.’ Alina dacht na over wat haar vader had gezegd. Het draaide allemaal een beetje in haar hoofd. Dit was wel het laatste dat ze had verwacht te zullen horen. ‘Oké, ik denk dat ik hier even over moet nadenken,’ zei ze. Snel liep ze naar haar kamer waar ze zich op haar bed liet vallen en probeerde te herhalen wat haar ouders haar net hadden verteld. Het klonk zo onwerkelijk, maar feit was dus, dat ze een echte prinses was! Dat op zich vond ze geweldig. Ze stond op en keek in de spiegel die tegen haar kastdeur hing. Ja, ze zag er ook echt uit als een prinses! Ze lachte naar zichzelf en bedacht dat het wonen in een paleis haar best zou bevallen! Ze rende naar beneden, ze had nog een belangrijke vraag voor haar ouders. ‘Pap, mam, als we straks in het paleis wonen, mogen mijn vriendinnen dan wel langskomen? En logeren?’ Vader en moeder knikten. ‘Natuurlijk schat, die mogen zeker langskomen, dat lijkt me reuze gezellig.’ ‘Mooi, dan kunnen we nu verhuizen,’ zei Alina vrolijk. Vader en moeder lachten. Ze gaven Alina een dikke knuffel. Wat waren ze toch trots op hun prachtige dochter, die ook dit verhaal weer heel snel verwerkt had en meteen klaar leek te zijn voor de grote stap naar het leven van een echte prinses. 

Nicole Martens, Februari 2020 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.