Het mooiste meisje van de klas

Een speciaal verhaaltje voor Marcus

‘Er is post voor je, Marcus,’ riep zijn moeder op een zaterdagochtend. Marcus keek verbaasd. Post, voor hem? Er kwam nooit post voor hem. Snel liep hij naar de hal, waar zijn moeder stond met een rode envelop in haar hand. ‘Kijk, jouw naam staat er op, dus mag jij hem openmaken.’ Ze gaf hem de rode envelop. Er stond inderdaad ‘Marcus’ op, dus maakte hij de envelop voorzichtig open.

Er zat een kaartje in. Het was een uitnodiging zag hij. Marcus was 6 en kon al best goed lezen, maar hij zag een hoop lange en moeilijke woorden op het kaartje staan, dus zei hij: ‘mama, wil jij het even voorlezen? Dat gaat veel sneller.’ Zijn moeder las: ‘Beste Marcus, op 4 februari geef ik een feestje, omdat ik 6 ben geworden. Kom je ook? Het is van 15.00u tot 18.00u. Na het eten word je thuisgebracht. Groetjes van Frederique.’ Toen Marcus hoorde van wie de uitnodiging was kreeg hij een kleur op zijn wangen. Frederique had hem uitgenodigd voor haar feestje! Marcus was heel blij, want hij vond Frederique het mooiste meisje van de klas en ze was ook heel erg lief. Zijn moeder zag zijn rode wangen en vroeg: ‘Vind je het leuk om naar het feestje te gaan, of vind je het spannend?’ Marcus keek haar aan en hoopte dat de rode kleur van zijn wangen zou verdwijnen als sneeuw voor de zon, maar hij voelde dat dat niet lukte. ‘Ik, eh ja, ik vind het heel erg leuk.’ Snel liep hij de hal uit. Zijn moeder glimlachte, blijkbaar vond Marcus Frederique een heel leuk meisje. 

Marcus kon bijna niet wachten totdat het 4 februari was. Iedere dag vroeg hij aan zijn moeder hoeveel nachtjes hij nog moest slapen tot aan het feestje. Het duurde hem allemaal veel te lang. Op een dag zei zijn moeder: ‘Zullen we een cadeautje voor Frederique gaan kopen?’ Marcus schrok. Een cadeautje, daar had hij helemaal nog niet aan gedacht. Wat moest hij kopen? Het moest een geweldig cadeau worden, waar ze heel blij mee zou zijn. ‘Ja een cadeau, dat moeten we kopen, maar ik weet niet zo goed wat ze wil hebben,’ zei Marcus. Wat moest hij toch kopen voor zo’n leuk meisje? Hij wist eigenlijk helemaal niet waar ze graag mee speelde. Hij bemoeide zich nooit zo met meisjes, want meisjes waren eigenlijk gewoon stom, behalve Frederique, zij was een heel bijzonder meisje. ‘Ik heb de moeder van Frederique gevraagd wat ze leuk vindt, dus ik heb wel wat ideetjes,’ zei zijn moeder. ‘Zullen we even naar de speelgoedwinkel gaan dan?’ Marcus knikte. Hij hoopte dat het waar was wat zijn moeder zei, want hij wilde echt niet met een stom cadeau aankomen. 

In de speelgoedwinkel bleek ineens heel veel speelgoed te zijn wat hij nog nooit gezien had. Echt meisjesspeelgoed, poppen enzo. Marcus had werkelijk geen idee wat Frederique leuk zou vinden en hij wilde dat hij meer op haar gelet had op school. Maar dat durfde hij nooit zo goed, want dan zou ze misschien merken dat hij haar heel leuk vond en wat zouden zijn vriendjes daar dan wel van denken? Jongens speelden gewoon niet met meisjes. Nu nam hij zich voor om haar stiekem toch wat meer in de gaten te houden. 

‘Frederique houdt van knutselen en touwtje springen, maar ze vindt make-up ook erg leuk,’ hoorde Marcus zijn moeder ineens zeggen. Verbaasd keek hij haar aan. ‘Hoe weet jij dat nou? Je zit toch niet bij haar in de klas?’ vroeg hij. ‘Nee, maar dat heeft haar moeder me verteld, dus wat wil je haar geven? Iets om te knutselen of een springtouw of zullen we eens bij de make-up doosjes kijken?’ ‘Wat is make-up?’ vroeg Marcus, terwijl hij achter zijn moeder aan door de winkel liep. ‘Daar kan je jezelf mooi mee maken. Dat vinden meisjes heel leuk om te doen. Kijk, hier ligt zo’n doosje. Er zit oogschaduw in en iets voor op je lippen.’ Marcus keek  naar het doosje. Hij had het nog nooit gezien, dus leek het hem heel geschikt voor een meisje. ‘Laten we dit maar kopen dan, als jij zegt dat meisjes dat leuk vinden, dan zal Frederique het ook wel leuk vinden.’ Zei hij. Moeder knikte en rekende het make-up doosje af. Marcus was nog niet helemaal overtuigd dat dit het beste cadeau voor Frederique was, maar hij had wel vertrouwen in zijn moeder. 

Enkele dagen later was het dan eindelijk 4 februari. Marcus had zijn mooiste kleren uitgezocht en zijn moeder moest zijn haar doen, dan zat het zeker goed. Hij was hartstikke zenuwachtig. Inmiddels had hij begrepen dat hij het enige jongetje op het feestje zou zijn. Dat was wel heel bijzonder, maar hij vroeg zich ook af of hij zich wel zou vermaken met alleen maar meisjes. 

De zenuwen waren snel over toen hij eenmaal bij Frederique was. Zowel zij als de andere meisjes waren heel aardig voor hem. Het leek bijna of hij jarig was in plaats van Frederique, zoveel aandacht kreeg hij. Marcus zorgde ervoor dat hij vooral heel aardig was voor Frederique. Ze zag er prachtig uit met een hele mooie roze met witte jurk. Ze had twee lange vlechten met linten er doorheen. Marcus vond haar adembenemend mooi. Nadat ze voor haar gezongen hadden mocht Frederique de cadeautjes uitpakken. Marcus werd weer zenuwachtig. Wat nou als ze de make-up doos niet leuk zou vinden? Verlegen gaf hij Frederique zijn cadeautje. Frederique pakte het heel voorzichtig uit, het leek wel uren te duren. Toen ze zag wat er in het pakje zat was ze heel erg blij. ‘O, dankjewel Marcus! Dit is echt geweldig!’ Marcus kon weer opgelucht ademhalen. Zijn moeder had gelijk gehad en hij had dus het juiste cadeautje gegeven. hij glimlachte. Wat een opluchting!

Ze deden allemaal verschillende spelletjes en hadden erg veel plezier. Soms moesten er twee groepjes worden gemaakt en mocht Frederique kiezen wie er bij haar in het groepje kwam. Ze koos Marcus telkens al eerste, zijn hart maakte een sprongetje. De middag ging heel snel voorbij. Ineens was het tijd voor het avondeten. ‘Kom je naast me zitten?’ vroeg Frederique aan Marcus. Marcus wilde niets liever en kroop snel naast haar op een stoel. ‘Vind je het niet erg dat je de enige jongen bent?’ vroeg Frederique hem. Marcus schudde zijn hoofd. ‘Nee hoor, ik vind het een super leuk feestje en met alleen meisjes is best oké.’ Hij wilde eigenlijk zeggen: ‘het maakt me niks uit zolang jij er maar bent,’ maar dat durfde hij niet. 

Ze aten poffertjes en als toetje een heel lekker ijsje. Toen gingen alle kinderen in de twee auto’s van de vader en moeder van Frederique. Gelukkig zat Frederique bij Marcus in de auto. Hij was zo blij dat hij nog even naast haar op de achterbank kon zitten. Marcus werd als laatste thuisgebracht. Terwijl de moeder van Frederique al uitstapte om aan te bellen bij het huis van Marcus zei Frederique tegen Marcus: ‘ik vond het heel leuk dat je er was.’ En snel gaf ze hem een klein kusje op zijn wang. Marcus schrok er een beetje van en voelde dat hij rode wangen kreeg. ‘Ik vond het ook heel leuk,’ stamelde hij. Toen stapte hij snel uit en liep naar de voordeur waar zijn moeder al stond te wachten. Hij was nog helemaal beduusd van het kusje van Frederique. Zij vond hem dus ook leuk! Wat een geweldige dag was dit geweest. En wat een ontzettend lief en mooi meisje was Frederique toch. Het mooiste meisje van de klas. Marcus wist het zeker, met haar zou hij later gaan trouwen!

Nicole Martens, januari 2020

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.