Later als ik groot ben…

Een speciaal verhaaltje voor Liz

Al vanaf de eerste dag dat Liz naar school ging toen ze vier was, wil ze juf worden. Ze speelde al schooltje met haar poppen voordat ze überhaupt een voet in groep 1 had gezet. Ze speelde dan wat ze op de peuterschool had geleerd met haar poppen na. Haar moeder vond het aandoenlijk en genoot van al die poppen in een kringetje op de grond in de woonkamer. Uren kon Liz zich hiermee vermaken. 

Inmiddels was Liz al 9. Nog steeds wilde ze dolgraag juf worden en speelde ze regelmatig thuis schooltje. Om haar poppen van alles te kunnen leren, deed ze zelf natuurlijk erg haar best op school. Ze vond het bewonderenswaardig te zien dat de juf echt alles leek te weten, dat wilde zij ook!

De moeder van Liz had haar opgegeven voor het televisieprogramma ‘later als ik groot ben’. Liz wist daar niks van en was dan ook blij verrast toen er een brief op de deurmat viel, dat ze was uitgekozen om mee te doen aan het programma. Ze vond het ook heel erg spannend. Ze kon bijna niet wachten tot het eindelijk zo ver was dat de opnames zouden beginnen.

Op de ochtend van de opnames was Liz ontzettend zenuwachtig. Gelukkig had ze al lang bedacht welke kleren ze aan wilde. Het was belangrijk dat ze er zo mooi mogelijk uit zou zien als ze op televisie kwam. 

Samen met de presentator, Jochem, zou ze eerst gaan kijken bij de opleiding voor basisschooljuf. Dat leek haar heel interessant. Ze had altijd gedacht dat als je zelf de basisschool had gedaan, dat je dan ook kinderen les kon geven. Maar je moest dan dus eerst nog naar de middelbare school en daarna nog een opleiding volgen om echt juf te worden. Die opleiding duurde vier jaar. Liz was gaan rekenen. Ze zou dan ongeveer 22 zijn als ze eindelijk juf zou zijn. Dat leek wel heel lang te duren nog! Op de school voor juffen zaten dan ook allemaal grote kinderen, die eigenlijk al volwassenen leken. Ze mocht bij het vak Pedagogiek zitten en probeerde te volgen wat er allemaal gezegd werd. Sommige dingen begreep ze wel, maar veel begreep ze helemaal niet. Het ging er in ieder geval over hoe je met kinderen om kon gaan, zover kon ze het volgen. 

Na het bezoekje aan de opleiding, waar ze ook studenten had mogen vragen waarom ze de opleiding deden, gingen ze naar een basisschool. De schooldag was daar bijna afgelopen, maar ze kon nog net een half uurtje in de klas meekijken. Het was heel anders dan op haar eigen school. Dat vond Liz wel leuk om te zien. De kinderen keken wel een beetje raar toen ze de klas in kwam met de cameraman en de geluidsman en Jochem natuurlijk, maar de juf zorgde ervoor dat het einde van de dag toch zo normaal mogelijk verliep. Toen alle kinderen naar huis waren, had de juf veel tijd voor hen om alle vragen van Liz te beantwoorden. ‘Wat vind je het allerleukste van juf zijn?’ vroeg Liz. ‘Het allerleukste vind ik het om te zien dat de kinderen zich ontwikkelen, steeds meer weten en zelf kunnen,’ zei de juf. ‘En was de opleiding om juf te worden moeilijk?’ vroeg Liz. Ze zag dat de juf even moest nadenken. Toen zei ze: ‘De opleiding was niet echt heel moeilijk, maar ik vond het wel lastig toen ik stage moest lopen. Ik mocht toen een paar maanden meelopen met een juf van groep 4. Om zo ineens vanaf school het zelf te moeten gaan doen vond ik wel spannend. Maar tijdens de stage heb ik echt super veel geleerd. Misschien nog wel meer dan in drie jaar op school!’ Liz knikt, het lijkt haar ook wel spannend, zo’n stage. ‘Als de kinderen naar huis gaan, gaat u dan ook altijd naar huis?’ vroeg Liz tenslotte. De juf lachte. ‘Nee, absoluut niet. Dan moet ik het werk van de kinderen nakijken, soms vergaderen met andere juffen en meesters hier op school of ik heb gesprekjes met ouders. Ook moet ik vaak wat voorbereidingen doen voor de volgende dag in de klas. Dus meestal ga ik pas tegen zes uur naar huis.’ Liz wist niet dat juffen en meesters nog zo lang op school bleven. Ze had altijd gedacht dat de meesten tegelijk met de kinderen naar huis gingen. Dat was dus helemaal niet zo. ‘Als juf doe je veel meer dan alleen kinderen lesgeven. Het is ook heel belangrijk dat je in de gaten houdt of het goed gaat met alle kinderen. Soms zijn er thuis problemen, of wordt een kindje gepest. Je moet echt alles in de gaten hebben. Hoe groter je klas, hoe meer werk je hebt natuurlijk. Het is echt wel een pittig beroep hoor en heel belangrijk, want jij zorgt er straks als juf voor dat de kinderen op een goede manier in de maatschappij terecht komen. De basisschool is daarbij heel belangrijk.’ Liz knikte. ‘En we moeten natuurlijk zelf ook regelmatig weer nieuwe dingen leren,’ zei de juf. Liz keek vragend. ‘Er komen vaak nieuwe lesmethodes of we willen bijvoorbeeld het pestgedrag op de school op een andere manier aanpakken. Dan hebben we een studiedag en zijn alle kinderen vrij, dat ken je vast wel?’ Liz knikte. Regelmatig was ze lekker een dagje thuis vanwege een studiedag van de leerkrachten. ‘Heb je nog meer vragen?’ vroeg de juf. ‘Nee, ik geloof het niet. U heeft zoveel verteld!’ zei Liz. ‘Mooi, dan ga ik nu naar een vergadering en wens ik jou heel veel succes met je opleiding. Je zal vast een geweldige juf worden.’ Liz glimlachte. Ze had veel om over na te denken. Het beroep van juf zag er toch wel een beetje anders uit dan ze dacht. 

Thuis vertelde ze in geuren en kleuren wat ze beleefd had en wat de juf haar verteld had. ‘Maar ik moet nu wel even nadenken of ik nog steeds juf wil worden hoor,’ zei ze. ‘Het is toch wel anders dan ik had verwacht.’ Haar moeder begreep haar reactie wel. ‘Gelukkig heb je nog tijd genoeg om te bedenken wat je wilt worden later en het beroep van juf is natuurlijk wel heel mooi! Het lijkt nu misschien wat veel, maar als je later groot bent, weet ik zeker dat je het kan.’ zei ze. Daar werd Liz weer vrolijk van. Natuurlijk, als ze groot is kan zij het ook!

Nicole Martens, maart 2020

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.