Mee naar het werk

Een speciaal verhaaltje voor Sofie en Lizzy

Het was een bijzondere dag voor Sofie en Lizzy, want vandaag mochten ze met papa en mama mee naar het werk! De meiden wilden nu wel eens weten waar papa en mama toch bijna elke dag waren en wat ze daar dan deden. Sofie zou meegaan met papa en Lizzy mocht een dagje met mama meekijken. 

Papa werkte in de zorg met mensen die op verschillende manieren beperkt zijn in hun leven. ‘Mensen met een beperking,’ zei papa en dat vond Sofie interessant, maar ze kon zich er niet zo heel goed iets bij voorstellen. 

Mama heeft een eigen salon aan huis. Sofie en Lizzy waren er vaak geweest, maar niet als er mensen kwamen. Mama was een soort kunstenaar, ze zorgde bij mensen voor permanente make-up. Dat was een heel precies werkje, waarbij je ook nog eens heel voorzichtig moest zijn. Lizzy wilde graag eens zien hoe dat nou in zijn werk ging, dus mocht zij met mama meekijken. 

Sofie stapte naast papa in de auto. Ze hadden allebei ontbeten en een lunchpakketje klaargemaakt. Sofie had een deftige tas bij zich, want dat hoorde, als je naar je werk ging. ‘Hoe lang moeten we rijden?’ vroeg ze aan papa toen ze net wegreden. ‘Als het meezit dan zijn we er in 20 minuten, als het tegenzit duurt het wat langer,’ zei papa vrolijk. Sofie vond het prima. Ze vond het nooit erg om in de auto te zitten en papa had een leuk muziekje opgezet. Het was niet druk op de weg en voor de stoplichten hoefden ze niet lang te wachten, dus waren ze in 20 minuten op papa’s werk. ‘Je moet wel goed bij me blijven en goed luisteren hoor,’ zei papa nog snel voordat ze naar binnen gingen. Sofie knikte, dat had ze al wel tien keer gehoord die ochtend. 

Lizzy hoefde niet in de auto, ze kon zo vanuit de huiskamer naar de salon van mama lopen. Een lunchpakketje hoefde ook niet gemaakt te worden, want ze konden gewoon thuis eten. De mevrouw die die ochtend bij mama kwam voor permanente make-up vond het goed dat Lizzy mee zou kijken, mama had het tevoren gevraagd. Maar gelukkig was de mevrouw er nog niet, want mama moest nog van alles klaar zetten en schoonmaken. Lizzy deed haar best om mama zo goed mogelijk te helpen. Ze legde een schone handdoek over de stoel en vroeg toen: ‘Die mevrouw die zo komt, waar komt ze precies voor?’ ‘Ze komt voor haar wenkbrauwen, die wil ze mooi laten maken,’ antwoordde mama. Lizzy wist wel dat mama dat met een soort verf deed, maar hoe het precies ging, wist ze niet. ‘Maar hoe doe je dan die verf op de wenkbrauwen?’ Mama glimlachte, ‘het is eigenlijk inkt, kijk en hiermee breng ik de inkt net onder de huid aan. Het is een piepklein naaldje, zodat ik precies onder de huid de inkt kan spuiten.’ Lizzy trok een pijnlijk gezicht. ‘Dat doet dan hartstikke veel pijn!’ riep ze verschrikt. ‘Nee hoor, dat valt heel erg mee. Het prikt een klein beetje, meer niet. Het is ook een heel fijn naaldje.’ Lizzy vond het ineens een eng idee om te kijken hoe mama haar werk deed. ‘Misschien ga ik toch maar iets anders doen,’ zei Lizzy een beetje zachtjes. Mama keek haar verbaasd aan. ‘Ik dacht dat je het leuk vond om mee te kijken?’ Lizzy schudde haar hoofd. ‘Het lijkt me eng,’ zei ze. Mama sloeg een arm om haar heen. ‘Gekkie, het is toch niet eng. De mevrouw die zo meteen komt, is hier al eerder geweest. Als het eng zou zijn of pijn zou doen, dan zou ze toch niet terug komen?’ ‘Oh, dat wist ik niet,’ zei Lizzy. ‘Blijf nou maar gewoon even kijken, als je het echt niet leuk vindt kan je zo naar de huiskamer lopen,’ zei mama. 

Sofie was achter papa aan het grote pand binnen gelopen. Meteen was het druk. Mensen kwamen naar papa toe en hij stond meteen met iedereen te praten. Sofie kon niet zo goed volgen waar het over ging, ze keek een beetje rond in de grote zaal. Er waren jonge en wat oudere mensen. Sommigen zaten in een rolstoel, anderen liepen rond of zaten aan tafel. Het leek een beetje rommelig allemaal. Toen papa eindelijk uitgepraat was vroeg Sofie: ‘Wat is het hier druk en rommelig. Wat gaan die mensen allemaal doen?’ ‘De mensen hebben net hier ontbeten of zijn van huis naar hier gekomen. We gaan zo meteen met verschillende groepjes leuke dingen doen. Loop maar met me mee, dan zetten we onze tassen weg en dan gaan we aan het werk.’ Sofie vond het ineens wel spannend. De mensen die ze net had gezien zagen er toch wat anders uit dan de mensen die ze normaal tegenkwam. Ze had geen idee wat ze moest doen. Papa keek op een lijst die aan de muur hing in de kamer waar ze hun tassen neer hadden gezet. ‘Ah, mooi, we gaan met een groepje knutselen, dat is leuk, daar kan jij goed bij helpen Sofie!’ Sofie keek hem verbaasd aan. ‘Knutselen? Moet jij knutselen voor je werk?’ Papa lachte. ‘Ja, soms wel. Kom maar mee, ik zal het je laten zien.’ 

In de salon van mama was de mevrouw inmiddels op de stoel gaan liggen. Ze had zich voorgesteld aan Lizzy. Lizzy wist nu dat ze Anja heette. Mama ontsmette de wenkbrauw met een doekje en ging toen met het naaldje aan de slag. Lizzy keek van een afstandje mee. Anja vroeg aan Lizzy: ‘Wil je later ook permanente make-up aanbrengen bij mensen?’ Lizzy schudde heftig haar hoofd. ‘Ik eh, nee, ik denk het niet hoor,’ zei ze terwijl ze keek wat mama deed. Ze zag dat er een klein beetje bloed bij de wenkbrauw zat, daar waar mama net met het naaldje was geweest. Of was het gewoon rood? Lizzy keek iets dichterbij. ‘Mam, het bloed!’ zei ze geschrokken. ‘Het is echt een heel klein beetje, dit is zo weer weg, niks ergs hoor meisje, ‘ zei mama. Lizzy keek naar Anja. Ze lag er best ontspannen bij en leek niet echt pijn te hebben. ‘Ik ga even naar de wc hoor,’ zei Lizzy en ze liep snel de salon uit. ‘Wow, dit vind ik toch helemaal niks geloof ik,’ zei Lizzy hardop toen ze de deur achter zich had dicht gedaan. Ze moest helemaal niet plassen, maar wilde gewoon even weg. In de keuken pakte ze een glaasje water en vroeg ze zich af of ze nog terug naar binnen zou gaan. Misschien zat nu het hele gezicht van Anja wel onder het bloed! Dat zou vreselijk zijn! Lizzy haalde zich allemaal enge dingen in haar hoofd, waardoor ze een hele poos in de keuken bleef zitten. Ze durfde niet terug. Ze schrok toen mama de keuken binnen kwam. ‘Oh, zit je hier?! Kom eens kijken, Anja wil je graag laten zien hoe mooi haar wenkbrauwen zijn geworden.’ Lizzy keek haar wat angstig aan. ‘Geen bloed meer?’ vroeg ze zachtjes. ‘Nee joh, gekkie, dat hele kleine beetje bloed dat je zag, waar je zo ongeveer een vergrootglas voor nodig had, is al lang weg. Kom nou maar, dan kan je het zelf zien.’ Een beetje verlegen liep Lizzy achter haar moeder aan naar de salon. Anja zat rechtop in de stoel met een handspiegel in haar handen. ‘Ik ben er zo blij mee, kijk eens hoe mooi je moeder mijn wenkbrauwen weer heeft gemaakt,’ zei ze tegen Lizzy. Lizzy keek naar Anja. Haar wenkbrauwen waren inderdaad heel erg mooi en erg gelijk. Er omheen was het nog een beetje rood, maar dat zou snel wegtrekken, zei mama, maar verder zag het er inderdaad prachtig uit. ‘Wow, dat is mooi!’ zei Lizzy. Ze had er een beetje spijt van dat ze niet was blijven kijken hoe mama dit zo mooi had gemaakt. Gelukkig kwam er die middag nog een mevrouw van wie ze ook mee mocht kijken! Deze keer zou ze niet weglopen, nam ze zich voor. 

Sofie liep achter papa aan naar de grote zaal. Papa wist precies welke mensen in zijn groepje zaten. Samen met hen liepen ze naar een andere zaal, waar ook een soort keukentje was en er stonden grote tafels waar je alle ruimte had om te knutselen of te timmeren, of wat je maar wilde doen. De mensen mochten zelf kiezen wat ze wilden gaan doen. Papa en een collega hielpen de mensen en Sofie mocht ook helpen. Sofie vond het eerst een beetje raar, dat ze mensen moest helpen die echt veel ouder waren dan zij. Maar ze kreeg in de gaten dat die mensen niet alles kunnen wat zij wel kon. De mensen waren heel blij met de eenvoudige dingen die Sofie deed. Ze raapte breinaalden van de vloer, sleep potloden en zorgde voor papier om op te tekenen. Sommige mensen praatten wat onduidelijk. Dat vond Sofie heel naar in het begin, maar na verloop van tijd begon ze er aan te wennen en kon ze hen beter verstaan. Toen het tijd was voor de lunch had ze het helemaal naar haar zin en ging de dag veel te snel. Bij de lunch was er extra veel hulp nodig. Er moest soep worden opgeschept en uitgedeeld, sommigen moesten geholpen worden met eten. Er werd geknoeid, wat Sofie zo goed mogelijk probeerde op te ruimen, boterhammen moesten gesmeerd en gesneden worden, het was echt hard werken. Maar het waren allemaal dingen die Sofie heel goed kon en ze vond het heel erg leuk dat ze de mensen kon helpen. Toen iedereen zo’n beetje klaar was met eten, konden Sofie en papa hun lunchpakketje opeten. Ze hadden even pauze, er waren andere zorgverleners bij de mensen. ‘En, hoe vind je het hier Sofie?’ vroeg papa tussen twee happen door. ‘Ik vind het echt super leuk! In het begin vond ik het allemaal wel een beetje raar en eng, maar nu ben ik gewend aan die mensen en is het zo leuk om ze te kunnen helpen!’ Papa glimlachte, hij was apetrots op zijn dochter. ‘Je doet het ook echt heel goed Sofie, ik ben heel trots. Zo meteen heb ik wat afspraken met mensen apart, die therapie nodig hebben. Daar kan je niet bij zijn, maar ik heb aan Joris gevraagd of je hem kan helpen. Hij gaat straks met een andere groep naar de zaal waar we vanmorgen waren.’ Sofie vond het leuk om weer te helpen in de knutselzaal, zoals ze de ruimte zelf had genoemd. 

Toen Sofie en papa ’s avonds thuiskwamen, hadden Lizzy en mama net het eten klaar gemaakt. Aan tafel hadden ze elkaar van alles te vertellen. ‘Het was zo leuk om die mensen te helpen! Iedereen werd gewoon blij van mij,’ vertelde Sofie met een grote lach op haar gezicht. ‘Ik zou morgen zo weer mee willen hoor pap!’ Papa moest lachen. ‘Dat is goed om te horen. Morgen gaat natuurlijk niet, maar misschien in de vakantie weer een keertje. En hoe was jouw dag Lizzy?’ vroeg papa. ‘Op het laatst wel heel leuk. Vanmorgen vond ik het super eng wat mama deed. Ik zag gewoon echt bloed bij die mevrouw en ik ben snel naar de keuken gegaan. Zo eng!’ Sofie keek haar zusje verschrikt aan. ‘Bloed?!’ Lizzy knikte. ‘Het was nauwelijks te zien,’ lachte mama. ‘Het was wel te zien, maar het was ook snel weer weg en toen waren de wenkbrauwen van Anja heel mooi. Bij de mevrouw van vanmiddag heb ik helemaal geen bloed gezien, dus het viel eigenlijk best mee,’ zei Lizzy. ‘Gelukkig maar,’ zei papa. 

Na het eten waren Lizzy en Sofie wel heel moe van zo’n drukke dag werken. ‘Ik denk dat naar school gaan minder vermoeiend is, zei Sofie. Lizzy knikte, ze was het helemaal met haar zusje eens. ‘Maar ik heb wel heel veel geleerd vandaag, wat ik op school niet leer,’ zei Lizzy en daar was Sofie het dan weer helemaal mee eens. 

Nicole Martens, mei 2020 

Eén antwoord op “Mee naar het werk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.