Meiden Voetbal

Merel wil op voetbal. Ze heeft al verschillende sporten geprobeerd, maar nog niet gevonden wat ze echt leuk vindt. Een korte tenniscursus beviel niet. Ook ballet en wedstrijdzwemmen was het niet. Paardrijden leek haar leuk, maar de paarden vond ze toch te eng. Nu lijkt het haar leuk om te gaan voetballen.  Merels ouders vinden het een goed idee en haar moeder heeft geregeld dat ze alvast een keer kan komen kijken bij een training. Volgende week mag ze mee trainen. 

‘Het is handig om alvast voetbalschoenen te kopen’, zegt haar moeder. ‘Ik hoop maar dat je dan even blijft voetballen, want voor 1 keer trainen nieuwe schoenen is wel wat raar.’ Merel denkt even na. Ja dat zou raar zijn. Maar voetbal lijkt haar zo leuk, dat ze echt het idee heeft voorlopig wel te gaan voetballen. Samen gaan ze naar de winkel. Er is niet veel keuze in schoenen en ze hebben geen tijd om naar een andere winkel te gaan. Merel kiest degene die ze het leukste vindt en is er hartstikke blij mee. 

Dan is de avond aangebroken dat ze mag gaan trainen. Mama brengt haar naar het voetbalveld. Natuurlijk loopt mama even mee, want Merel vindt nieuwe dingen altijd reuze spannend. Ze weten helemaal niet waar ze moeten zijn. Terwijl mama rondkijkt of er iemand is waar ze het aan kan vragen, komt er een sportieve vrouw op hen af gelopen. ‘Ben jij Merel?’ vraagt ze. Merel knikt een beetje verlegen. ‘Ik ben Anja, leuk dat je een keertje komt meetrainen. Loop je met me mee naar het veld?’ Merel kijkt naar haar moeder. ‘Ga maar, ik blijf nog wel even kijken,’ zegt mama. 

Op het veld staan al verschillende meisjes tegen een bal te trappen. Merel krijgt van Anja ook een bal. ‘Ga maar een beetje warm worden met de bal’, zegt ze. Merel heeft geen idee wat ze moet doen en kijkt wat de andere meisjes doen. Zij schieten naar elkaar over. Merel durft niet te vragen of ze mee mag doen. Ze voelt zich een beetje verloren en vraagt zich af of dit wel zo leuk gaat worden. De tranen prikken achter haar ogen. Niet huilen, denkt ze en ze dribbelt een beetje met haar bal over het veld. Ineens rolt er een andere bal voor haar voeten. Ze kijkt op en schiet de bal terug naar het meisje met de lange bruine haren. ‘Dankjewel!’ roept ze. ‘Wil je ook meedoen?’ Bij het horen van die vraag glijdt de spanning direct van haar af. ‘Ja graag!’ roept ze, en ze rent naar de andere meiden toe. Met zijn vieren maken ze een kringetje en schieten ze de bal rond. Dan roept Anja dat de training gaat beginnen. 

Ze doen verschillende oefeningen. Sommige zijn heel moeilijk, Merel struikelt een paar keer over haar eigen voeten. Andere oefeningen gaan heel gemakkelijk. Merel doet goed haar best, ze vindt het leuk en krijgt het er bloedheet van. Al snel gooit ze haar trainingsjas aan de kant. De andere meisjes zijn heel aardig. Het is echt een leuke training. Aan het einde spelen ze nog een partijtje. Dat vindt Merel nog wel een beetje lastig, iedere keer pakt er iemand de bal van haar af!

Na een aantal weken training is de eerste echte wedstrijd. Op zaterdagochtend spelen ze thuis tegen een sterk team van een andere club. Merel heeft inmiddels veel vriendinnen in haar eigen team en het voetballen gaat steeds beter. Maar die wedstrijd, dat is wel weer erg spannend. Ze heeft geen idee hoe dat precies zal gaan en wat er van haar verwacht wordt. En daar wordt ze dan weer heel zenuwachtig en onzeker van. Het voelt niet fijn. Tegen de tijd dat ze met haar vader op het veld aankomt moet ze huilen. De spanning wordt haar te veel. Haar vader snapt niet goed waarom Merel huilt, maar troost haar natuurlijk en neemt haar aan de hand mee naar haar teamgenoten. Ze vertrekken naar de kleedkamer. Daar zit Merel, nog na snikkend, op een bankje. Ze luistert naar de coach. Hij vertelt precies wat er gaat gebeuren. Dat vindt Merel fijn. Ze is nu wat minder zenuwachtig en gaat zich klaar maken voor de wedstrijd. 

Als ze naar het veld lopen vliegt er ineens een bal tegen haar hoofd aan. Best hard. Merel schrikt en het doet flink pijn. Opnieuw stromen de tranen over haar wangen. O, wat moeten de meiden wel denken? Ze vinden me vast een enorme jankerd, denkt Merel. Het liefst zou ze wegrennen. Naar huis, naar haar kamer en dan met haar hoofd onder de dekens wachten tot het allemaal voorbij is en dan nooit meer voetballen. Wat een ellendige dag! Maar dat kan niet. Ze moet nu gewoon mee naar het veld. Ze voelt zich echt diep ongelukkig, alles lijkt fout te gaan. 

Maar de meiden vinden haar helemaal geen jankerd. Zij zijn ook geschrokken van de overvliegende bal en beginnen haar te troosten. Een van hen pakt haar tas en een ander slaat haar arm om Merel heen. ‘Gaat het een beetje? Wil je even wat drinken?’ wordt er gevraagd. Merel is overdonderd door de meiden. Wat zijn ze allemaal aardig voor haar! Ze droogt haar tranen en zegt ‘Nee, het gaat wel, ik schrok alleen heel erg.’ ‘Ja, wij schrokken ook enorm!’ zegt een van de meiden. ‘Nou kom, laten we er een mooie wedstrijd van maken, het wordt vast heel gezellig!’ 

Merel voelt zich weer op haar gemak en speelt de sterren van de hemel. Ze vindt voetballen erg leuk en doet enorm haar best. Als het rust is, staan ze met 2 punten voor. Ook de tweede helft gaat erg goed. Ze zijn duidelijk sterker dan de tegenpartij en winnen de wedstrijd met 6-2. Merels ouders staan langs de lijn te joelen en te juichen. Net als de ouders van veel van de meiden. Het is zo leuk om te winnen. Iedereen is blij. Lachend en zingend vertrekken ze naar de kleedkamer om te gaan douchen. 

Even later thuis zegt Merel tegen haar ouders ‘Ik vind voetballen echt heel gaaf. De meiden uit mijn team zijn zo aardig en gezellig! De volgende keer ga ik niet meer huilen hoor, ik ben nu niet onzeker meer!’ ‘Nou dat is fijn voor je meid! En wij zijn hartstikke trots op je’, zegt mama en ze geeft haar een dikke knuffel. 

Nicole Martens, 2016

Eén antwoord op “Meiden Voetbal”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.