Paarden fan

Een speciaal verhaaltje voor Melissa

Het was hartstikke druk op de manege toen Melissa er aan kwam op haar fiets. Het was zaterdag en dan was het meestal wel druk, omdat veel kinderen dan rijles kregen, maar vandaag was het super druk. Melissa ging kijken wat de reden van de drukte was. Ze hield er wel van als er veel mensen waren. Meestal zag ze veel bekenden zodat ze heerlijk kon kletsten met iedereen. Ze zette haar fiets in het rek en liep richting het restaurant dat bij de manege hoorde. Er stond een groot bord buiten waarop stond: Jeugdwedstrijd t/m 10 jaar. ‘Oja, dat wist ik wel,’ zei Melissa hardop.

Er was deze zaterdag een kleine wedstrijd voor de jongste ruitertjes. Daarom waren er ook veel ouders natuurlijk. Melissa vond het leuk om te kijken en aangezien haar eigen les pas over een uur begon had ze alle tijd. Het was zo leuk die kleine kinderen op de pony’s door de bak te zien rijden. Sommigen keken met angstige gezichtjes, anderen zaten zo relaxed in het zadel, alsof ze nooit anders hadden gedaan. Melissa was ooit ook zo begonnen. Inmiddels was ze al elf en reed ze heel vaak, waardoor ze ook echt al goed kon paardrijden. Bijna elke dag was ze wel op de manege te vinden. Paarden waren haar leven. Ze hielp mee met uitmesten van de stallen en het borstelen van de paarden. Ze hielp ook wel eens bij de lessen van de kleine kinderen. Het opzadelen van de pony’s was voor sommige kinderen nog lastig. Melissa hielp hen dan mee. En natuurlijk was ze er vooral om met de paarden te knuffelen. Als ze zelf reed, dan reed ze meestal op Misty, dat was echt haar lievelingspaard. 

Ze stond aan de rand van de bak te kijken naar de meisjes en jongetjes die op de pony’s door de bak liepen. Ze deden het allemaal keurig netjes. Behalve het meisje dat achteraan reed. Je kon zien dat ze een beetje angstig op de pony zat. Ze deed heel erg haar best, maar haar pony liep niet erg netjes en was onrustig. Melissa, die de pony goed kende, maakte zich een beetje zorgen. Dit was geen normaal gedrag voor Boni. Ze lette dan ook goed op. Was er niet een trainer die dit ook zag? 

Ze was zo gefocust op Boni en het meisje dat ze schrok toen er iemand op haar schouder tikte. ‘Rustig maar, ik ben het!’ zei Angela lachend. ‘Och, ik schrok gewoon van je! Ik was ook zo naar Boni aan het kijken. Ze is onrustig, zie jij dat ook?’ vroeg Melissa. Angela keek mee. ‘Nou, dat valt toch best mee?’ vroeg Angela. ‘Nee, je moet even goed blijven opletten. Iedere keer bij een bocht trekt ze raar met haar hoofd,’ antwoordde Melissa. 

Angela en Melissa kenden elkaar al heel lang. Ze hadden vanaf de eerste les samen op paardrijden gezeten en daar kenden ze elkaar van. Ook Angela was heel vaak op de manege te vinden. Maar omdat Angela al op de middelbare zat, was Melissa tegenwoordig vaker alleen op de manege. Angela had te veel huiswerk om nog elke dag te komen. Melissa hoopt niet dat zij volgend jaar ook zoveel huiswerk zou krijgen, ze kon zich niet indenken hoe het zou zijn als ze niet minstens vijf keer per week naar de manege zou kunnen. 

‘Oja, je hebt gelijk, ik zie het ook!’ riep Angela ineens. ‘Ja apart toch? En dat meisje zit ook niet heel ontspannen op Boni. Haar eigen trainer zou dat toch ook moeten zien?’ reageerde Melissa. Angela keek bedenkelijk, ze zocht tussen alle toeschouwers naar de trainer van de groep, maar kon haar niet vinden. Plotseling ging er een luid ‘OOhhh!’ door de toeschouwers. Angela keek weer naar de pony’s in de bak. Melissa was al over de omheining gesprongen. Het meisje lag in het zand op de grond, zo zag Angela. Boni rende als een gek door de bak. Blijkbaar had Boni het meisje eraf gegooid en was toen echt op hol geslagen. De andere ruitertjes in de bak waren allemaal van slag en geschrokken. Gelukkig bleken er verschillende trainers aanwezig te zijn, die de kleine kinderen zo rustig mogelijk de bak uit begeleidden. Melissa was vast van plan de op hol geslagen pony te kalmeren. Ze probeerde Boni rustig te benaderen, maar het arme dier bleef maar rennen. Melissa versnelde haar pas en probeerde dichter bij Boni in de buurt te komen om de teugels te kunnen grijpen. Het meisje dat door Boni op de grond geworpen lag werd nog in de bak verzorgd, dus Melissa deed haar best om Boni ook uit de buurt van het meisje te houden. Ze moest en zou de pony tot rust krijgen, voordat andere mensen zich ermee zouden bemoeien. Nog meer mensen zou het alleen maar erger maken. Melissa had het bloedheet, rende en rende terwijl ze probeerde Boni met haar stem te kalmeren. Praten en rennen tegelijk viel niet mee en dan dat zand, Melissa begon moe te worden. Een paar keer graaide ze naar de teugels, maar steeds was het mis. Boni leek ook wat moe te worden, want haar pas vertraagde. Eindelijk had Melissa de teugels te pakken. Ze hoorde mensen roepen: ‘Niet doen, kijk uit!’ Maar Melissa luisterde niet. Ze trok aan de teugels van Boni, maar die reageerde nauwelijks en rende door. Maar Melissa liet niet los. Zo hard ze kon rende ze mee. Ze gaf nog een ruk aan de teugels en Boni leek wat rustiger te worden. Het lukte Melissa om dichterbij te komen en ze gooide een been over de pony heen. Gelukkig was Boni niet zo hoog en had Melissa erg lange benen. Ze hing half over de pony heen en probeerde Boni rustiger te laten lopen. Maar Boni bleek erg eigenwijs en probeerde ook Melissa van haar rug te gooien. Melissa sleepte met haar linkerbeen half over de grond. Het zag er gevaarlijk uit. Ze hoorde Angela boven de menigte uit schreeuwen: ‘Melissa, laat nou los!’ Maar dat deed ze niet. Totdat ze ineens een scherpe pijn in haar enkel voelde. Het leek wel of Boni op haar been was gaan staan. Door de hevige pijn liet ze los, maar ook Boni stond ineens stil. Het leek wel of zij geschrokken was door dat waar ze op stond, de enkel van Melissa. 

Terwijl de tranen van pijn achter haar ogen prikten, sprak ze nog zachte woordjes tegen Boni, die naast haar was blijven staan. Er kwamen al snel mensen naar haar toe. Iemand van de manege nam Boni bij de teugels en bracht haar weg. Angela stond ook ineens naast haar, met nog heel wat andere mensen. ‘Jeetje, Melissa, wat heb je? Ik ben zo geschrokken,’ zei Angela. Bij Melissa stroomde de tranen inmiddels over haar wangen, vooral van blijdschap dat het haar gelukt was om Boni te kalmeren en ook een beetje van de pijn, want haar enkel deed echt heel veel zeer. ‘Mijn enkel, ik denk dat Boni erop heeft gestaan,’ snikte Melissa. Frank was ook bij haar neergeknield. Hij was de baas van de manege. ‘Wat een heldin ben jij Melissa! Kom we helpen je even naar het kantoortje, dan kunnen we daar kijken hoe het met je enkel gaat. Hier in het zand blijven zitten is geen goed idee met al die toeschouwers.’ Steunend op Frank en Angela, hinkelde Melissa de bak uit. ‘Hoe is het met het meisje afgelopen dat op Boni reed?’ vroeg Melissa. ‘Ze is heel erg geschrokken en had last van haar schouder. Ze is met haar ouders even naar de dokter om ernaar te laten kijken, maar ik denk niet dat ze iets gebroken heeft,’ antwoordde Frank. ‘Oh gelukkig. Ik hoop maar dat het meevalt,’ zei Melissa. 

In het kantoortje aangekomen probeerde Frank de laars van Melissa uit te trekken. Maar dat deed zo ongelooflijk veel pijn dat er niets anders opzat dan de laars open te knippen. Melissa vond het geen fijn idee, maar er zat weinig anders op. ‘We regelen wel nieuwe laarzen, maak je geen zorgen,’ zei Frank. 

Toen de laars eindelijk uit was, bleek haar enkel al erg dik en bont en blauw te zijn. Snel werden er ijsblokjes gehaald om de enkel te koelen. Melissa moest weer huilen bij het zien van de dikke, pijnlijke enkel. Ze bedacht dat het wel even zou duren voor ze weer zou kunnen paardrijden en daar werd ze nog verdrietiger van. Melissa’s ouders werden gebeld. Zij waren snel bij de manege en hadden al gehoord wat er gebeurd was van Frank. Ze waren natuurlijk ontzettend trots op hun dochter, maar schrokken wel toen ze de dikke, blauwe enkel van Melissa zagen. 

Na een bezoek aan de huisarts en het ziekenhuis bleek gelukkig dat Melissa niks gebroken had. Haar enkel was wel zwaar gekneusd. Voorlopig mocht ze er niet te veel op steunen, wat ook helemaal niet ging, want dat deed ongelooflijk pijn. Ze zat met haar been omhoog op de bank. Moe van alles wat ze had beleefd die dag. Het zag er niet naar uit dat ze binnen een week weer op een paard zou zitten, laat staan op de fiets. Het zouden hele saaie weken worden. Melissa werd er verdrietig van. Ze had krukken meegekregen in het ziekenhuis. Maar daarmee lopen was een uitdaging. Het was ontzettend vermoeiend en haar enkel deed ook dan verschrikkelijk veel pijn. De dokter had gezegd dat na een paar dagen de zwelling en de pijn minder zouden worden, maar ze wilde helemaal geen paar dagen wachten. Boos was ze ook. Gelukkig kwam Angela langs om haar op te vrolijken. ‘Het zag er zo stoer uit, hoe jij je op Boni wierp! Ik denk niet dat ik dat ooit zou durven,’ zei ze. Melissa glimlachte. ‘Ik wist ook niet dat ik dat durfde, ik heb het gewoon gedaan.’ Toen moesten ze samen lachen.

Nicole Martens, april 2020 

Eén antwoord op “Paarden fan”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.