Sinterklaas maakt zich zorgen

Op de ochtend van 2 december werd Sinterklaas wakker na een korte nacht. Hij had de avond ervoor, tot diep in de nacht, alle verlanglijstjes van de kinderen in Nederland doorgenomen. Nu maakte hij zich enorme zorgen. Zorgen over wat er op al die lijstjes stond. Piekerend en peinzend stapte hij uit zijn bed. ‘Ik moet de Hoofdpiet spreken. Hij heeft vast een oplossing,’ mompelde hij in zichzelf toen hij zijn kamerjas aantrok. Hij liep zijn kamer uit, op zoek naar de Hoofdpiet. Hij vond hem in de keuken, waar hij nog half slapend een ontbijtje at. ‘Hoofdpiet, goedemorgen, ik moet je spreken. Kom je naar mijn werkkamer?’ vroeg Sinterklaas vriendelijk. Hoofdpiet was direct wakker. Sinterklaas die hem zo vroeg in de ochtend al wilde spreken, dat kwam nooit voor. Hoofdpiet was direct ongerust. Zou hij iets verkeerd hebben gedaan? Sinterklaas klonk niet echt boos. Nee, niet boos, wel zorgelijk, vond Hoofdpiet. 

Hij nam een laatste hap van zijn yoghurt met muesli en haastte zich naar de werkkamer van Sinterklaas. Daar trof hij Sinterklaas, nog steeds in zijn kamerjas. Ook dat was vreemd. Sinterklaas zat nooit in zijn werkkamer in zijn kamerjas. Zou hij ziek zijn? Hoofdpiet werd er wat onzeker van. ‘Wat kan ik voor u doen Sinterklaas?’ vroeg hij voorzichtig. ‘Kom eerst maar even zitten Hoofdpiet, we hebben wel even wat te bespreken.’ Sinterklaas gebaarde naar de stoel tegenover zijn bureau. Hoofdpiet deed wat Sinterklaas hem vroeg. Hij had geen idee waar Sinterklaas over wilde praten en maakte steeds meer zorgen. 

‘Ik maak me zorgen Hoofdpiet en ik zie niet direct een oplossing, dus moet je met me meedenken.’ Hoofdpiet keek verbaasd. Sinterklaas had altijd overal een oplossing voor. Wat zou er nu zijn waar hij geen oplossing voor had? ‘Waar maakt u zich zo’n zorgen over Sinterklaas, ik denk graag met u mee,’ zei hij haastig. ‘Heb jij de verlanglijstjes van de kinderen gelezen Hoofdpiet?’ vroeg Sinterklaas. ‘Eh nee Sinterklaas, ik heb er nog geen tijd voor gehad.’ Antwoordde Hoofdpiet enigszins schuldbewust. Hij had de lijstjes door de Huispiet naar de werkkamer van Sinterklaas laten brengen en ze zelf niet bekeken. 

Sinterklaas legde een flinke stapel verlanglijstjes voor Hoofdpiet neer. ‘Kijk zelf maar eens, wat valt je op?’ zei Sinterklaas. Hoofdpiet bekeek snel een aantal lijstjes. Hij kwam er niet achter waar de Sint zich zorgen over maakte. Dat durfde hij eigenlijk niet te zeggen, dus las hij nog een paar verlanglijstjes, maar hij zag niks vreemds. ‘Je ziet het niet he?’ vroeg Sint na een poosje. ‘Eh, nee, sorry Sinterklaas. Het lijken mij hele gewone verlanglijstjes.’ Zei Hoofdpiet zachtjes. 

Sinterklaas knikte. ‘Het lijken inderdaad hele gewone lijstjes, maar als je goed leest, dan zie je dat er heel veel spelcomputers en andere elektronische dingen worden gevraagd.’ Sinterklaas pakte zomaar een lijstje uit de stapel. ‘Kijk hier, een Nintendo Switch, een i-pad mini….’ Hij pakte een ander lijstje en las verder: ‘een nieuwe telefoon, de nieuwste Wii, spelletjes voor de x-box en ga zo maar door. Ik zie nergens meer een pop, een auto, een leuk spelletje zoals monopolie of mens-erger-je-niet.’ Sinterklaas keek bedroefd. ‘De kinderen hier in Nederland zitten toch niet echt alleen maar achter een beeldscherm?’ hij keek Hoofdpiet vragend aan. Hoofdpiet schudde zijn hoofd. ‘Nee hoor Sinterklaas. Hier in Nederland doen de kinderen ook heel veel aan sport. Ik zie ouders dagelijks rijden met kinderen in de auto of op de fiets naar de sportvelden voor trainingen en wedstrijden. En als het een beetje mooi weer is, dan spelen er ook wel kinderen buiten hoor.’ Hoofdpiet dacht na. Het was allemaal wel minder dan een aantal jaar geleden, zo heel veel kinderen zag hij eigenlijk niet buiten de laatste tijd, maar het was natuurlijk slecht weer. ‘Maar misschien heeft u wel gelijk Sinterklaas en zijn de kinderen echt te veel met een beeldscherm bezig. Wat kunnen we daar nou eens aan doen?’ zei Hoofdpiet toen. ‘Dat is nou precies wat ik van jou wilde weten!’ riep Sinterklaas wanhopig. Hoofdpiet dacht na. Vroeger stonden er skippyballen en springtouwen op de lijstjes. Ook wel skelters en fietsen of een space-scooter, die was een paar jaar terug helemaal hip. Hoe langer Hoofdpiet nadacht, des te meer begreep hij de zorg van Sinterklaas. Na een poosje diep nadenken zei Hoofdpiet: ‘Maar Sinterklaas, we hoeven de kinderen toch niet te geven wat er op hun verlanglijstje staat? We kunnen toch ook zelf verzinnen wat we hen willen geven? Volgens mij deed u dat zo’n 50 jaar geleden ook, toen waren er nog niet zoveel lijstjes als tegenwoordig.’ Sinterklaas knikte terwijl hij nadacht. ‘Tja, daar zit wel iets in, maar ik vind het ook belangrijk dat ik aan de wensen van de kinderen kan voldoen. Ze vertrouwen er tenslotte op dat ze van Sinterklaas krijgen wat ze gevraagd hebben. Als ik ineens andere cadeaus ga geven dan zijn ze misschien helemaal niet blij. En ik hou zo van blije kinderen!’ riep Sinterklaas uit. Hoofdpiet dacht na. Het was belangrijk dat de kinderen blij waren op pakjesavond, dat begreep hij heel goed. Na nog weer even nadenken riep hij: ‘Ik weet het! Ik weet hoe we de kinderen blij kunnen maken!’ Sinterklaas keek hem aan met een vragend gezicht. ‘We geven hen natuurlijk enkele cadeaus die ze op hun lijstje hebben staan, maar we zorgen ook dat we hen wat geven dat er niet op staat. Om er achter te komen wat ze echt leuk vinden, ga ik met alle Pieten onderzoeken wat de kinderen het allerleukst vinden om te doen zonder beeldscherm. We gaan heel snel overal langs, zonder dat ze ons zien om voor iedereen een cadeau te vinden waar ze ook heel blij van worden. Geef mij de lijstjes maar, dan gaan we meteen aan de slag.’ Hij stak zijn hand uit om de verlanglijstjes in ontvangst te nemen. Sinterklaas twijfelde nog, hij zei: ‘Het is een briljant idee Hoofdpiet, maar het is al 2 december. Gaan we dat redden voor pakjesavond?’ Hoofdpiet knikte. Het moest gewoon!

Hoofdpiet vertelde de ander Pieten wat de bedoeling was en met bijna alle Pieten gingen ze op pad. Een aantal Pieten bleven in het Pietenhuis, om de nieuwe cadeautjes te kopen en in te pakken. 

Overal lagen Pieten op de loer. Ze keken naar de kinderen en merkten al snel dat er nog heel veel leuke dingen te doen waren zonder een beeldscherm. Zo zagen ze dat Sophie dol was op cupcakes maken en dat Kevin geweldige gebouwen bouwde met Kapla, maar hij kwam altijd Kapla tekort. De voetbal van Mohammed was lek, een nieuwe voetbal zou hem reuze blij maken en de pop van Kirsten had nog steeds dezelfde kleertjes aan als twee jaar geleden, toen ze hem van Sinterklaas had gekregen. Alle cadeau-ideeën werden door de Pieten op straat doorgestuurd via hun mobiele telefoon naar de Pieten in het Pietenhuis, waar de Inkooppiet direct naar de speelgoedwinkel werd gestuurd om de spulletjes te kopen. Daarna werden ze ingepakt in het Pietenhuis en van een mooi gedicht voorzien door de Dichtpiet. 

In de vroege ochtend van 5 december waren alle pakjes voor pakjesavond klaar. Sinterklaas had alles gevolgd en was apetrots op zijn Pieten en vooral op Hoofdpiet, die zo goed en snel te werk was gegaan. Hij kon bijna niet wachten tot pakjesavond, dan zou hij al die blije gezichtjes weer kunnen zien. Dat was voor Sinterklaas ieder jaar weer het leukste van zijn bezoek aan Nederland. Hoofdpiet was best moe geworden, van het rondzwerven door de straten van Nederland, net als de andere Pieten. Maar ze moesten natuurlijk nog een keer op pad om al die cadeautjes bij de kinderen te bezorgen. Gelukkig was er op 5 december nog tijd voor een kort middagdutje. Alle Pieten gingen een uurtje slapen, waarna ze met zakken vol cadeautjes door Nederland reden. Sinterklaas reed op zijn paard achter hen aan en zag hoe blij Sophie was met de nieuwe spulletjes om nog mooiere cupcakes te bakken. Hij zag Mohammed direct met zijn nieuwe voetbal door de kamer voetballen en Kevin kon niet wachten om met de nieuwe Kapla een nog groter gebouw te bouwen. 

‘Je hebt het geweldig gedaan Hoofdpiet,’ zei Sinterklaas toen ze weer terug waren in het Pietenhuis. ‘Ik ben echt ongelooflijk trots op jullie allemaal. Ik heb zoveel blije kindergezichten gezien en gelukkig waren ze ook blij met de cadeautjes die niet op hun verlanglijstjes stonden! Een geweldige verjaardag.’ De Pieten klapten in hun handen, een groot applaus voor elkaar en voor Sinterklaas, die er uiteindelijk voor gezorgd had dat de kinderen ook iets anders kregen dan games en beeldschermen!’ 

Nicole Martens, december 2019 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.