Thuis

Een speciaal verhaaltje voor Fiene

‘Je hoeft niet naar school morgen,’ zei mama op zondagavond. Fiene keek haar verbaasd aan. ‘Het is toch nog geen vakantie?’ vroeg ze. ‘Nee, het is nog geen vakantie, maar alle scholen gaan voor een tijdje dicht, omdat er een vervelend virus is, waar mensen ziek van worden. Om te zorgen dat niet iedereen ziek wordt, moeten we thuis blijven.’ Fiene vond het maar een raar verhaal, maar ze vond het wel leuk dat ze niet naar school hoefde.

‘Maar wie past er dan op mij en Ella? Papa en jij moeten toch gaan werken. Gaat Ella naar het kinderdagverblijf?’ vroeg Fiene. ‘Papa en ik mogen ook niet naar ons werk, we moeten van thuis uit werken. Ella blijft ook thuis want ook het kinderdagverblijf is dicht vanaf morgen,’ antwoordde mama. ‘Oh, nou dat is wel heel gezellig! Lekker met zijn allen thuis, alsof het weekend is,’ glunderde Fiene. Mama knikte, ‘Ja, alsof het weekend is. Maar nu wel gauw naar bed, want het echte weekend is nu voorbij.’ 

Toen Fiene wakker werd dacht ze eerst nog dat ze naar school moest, maar toen herinnerde ze zich het gesprekje met mama de avond ervoor. Ze sprong uit bed, nog een dagje weekend! Beneden zat papa al achter zijn laptop. Mama was bezig met Ella, ze kreeg een boterhammetje. ‘Oh ik lust ook wel een boterham!’ riep Fiene, waarop papa meteen ‘SSSTT’ siste. Fiene keek hem vragend aan. ‘Papa is in vergadering via zijn laptop Fiene, we moeten een beetje zachtjes doen anders horen alle collega’s wat we zeggen.’ Fiene vond het maar niks, maar deed braaf wat mama zei. ‘Wat gaan we straks doen?’ fluisterde Fiene. ‘We gaan eventjes naar buiten met zijn drietjes. Even een frisse neus halen en daarna kunnen we lekker in de tuin spelen,’ zei mama. Fiene was klaar met eten en wilde haar jas al aantrekken. Ella wilde uit de kinderstoel, maar mama’s telefoon was gegaan en ze zat al even te praten. ‘Mam, kom nou, we gaan naar buiten,’ zei Fiene. Mama gebaarde dat ze even stil moest zijn. Fiene verveelde zich. Het was stom om thuis te zijn als papa en mama aan het bellen waren. Fiene deed een spelletje ‘kiekeboe’ met Ella. Ella vond het heel leuk en moest hard lachen, waardoor ook Fiene moest lachen. Mama kwam de keuken in en gebaarde nog een keer dat ze zachtjes moesten doen. Fiene deed heel erg haar best, maar Ella begreep het niet helemaal en lachte luid verder. 

Mama was eindelijk klaar met bellen en ze konden naar buiten. Ella ging in de buggy en Fiene nam haar stepje mee. Het was heel rustig op straat. Fiene zag helemaal geen vriendinnetjes of vriendjes. Ze zag een paar mensen met de hond wandelen. Het speeltuintje op de hoek was verlaten. ‘Mag ik heel eventjes aan de rekstok?’ vroeg Fiene. ‘Ja, dat kan wel eventjes,’ zei mama. Haar telefoon ging weer. Ella kroop door het zand in de speeltuin, Fien hing aan de rekstok. Het zonnetje scheen, het leek wel vakantie, maar het was wel heel erg stil op straat. Fiene vond het niet gezellig, ze wilde naar huis. ‘Gaan we weer mama?’ mama knikte. Ze beëindigde het telefoongesprek en zette Ella in de buggy. ‘Ik wil naar huis,’ zei Fiene, ‘ik vind het zo stil en saai op straat.’ Mama was het met haar eens. Thuis aangekomen zat papa nog steeds achter zijn laptop. Het leek Fiene beter om in de tuin te gaan spelen. Ella en Fiene vermaakten zich in de tuin samen met Loek, de hond. Loek was geweldig, je kon altijd met hem knuffelen en hij kon een bal halen als je die weggooide. Maar na een poosje in de tuin was Fiene ook dat weer beu. Ze liep naar binnen. ‘Mag ik wat lekkers?’ vroeg ze. Mama zat inmiddels ook achter een laptop. ‘Ja hoor, ik zal zo een appeltje voor jullie schillen,’ zei mama. Fiene verveelde zich. ‘Kan ik met Payton spelen? Of met Juul, of Eva?’ Mama keek op van haar laptop. ‘Nee lieverd, we moeten thuis blijven, dus je kan ook niet met je vriendinnetjes spelen vandaag,’ zei mama. Fiene keek beteuterd. Niet met haar vriendinnetjes spelen? ‘Dat is echt stom!’ riep Fiene boos. 

De volgende dag had juf Lizette wat schoolwerkjes gemaild naar mama. ‘Kijk eens, dan doen we net of je op school zit en kan je leuke werkjes maken,’ zei mama enthousiast. Fiene keek naar de werkjes, het zag er wel leuk uit. Er was iets bij om letters te leren en ze zag ook een kleurplaat. Fiene ging ijverig aan het werk. Ze vond het wel stoer dat zij nu ook kon werken, want papa en mama werkten ook. Met zijn drieën zaten ze aan de grote tafel in de kamer. Fiene deed erg haar best. Mama hielp haar soms en papa kon ook heel goed dingen uitleggen. 

Maar na een aantal werkjes was Fiene er wel klaar mee. Ze liep de tuin in, samen met Ella. Fiene vond het wel leuk om met Ella te spelen, maar omdat Ella pas 2 was, kon ze niet zoveel als Fiene. Fiene miste haar vriendinnen Payton, Juul en Eva. Misschien kon ze vandaag wel met hen spelen. Ze liep weer naar binnen. ‘Kan ik vandaag wel spelen met Payton?’ vroeg ze. ‘Nee meisje, voorlopig kan je niet spelen. We moeten thuisblijven en zo weinig mogelijk andere mensen zien.’ Fiene was heel verdrietig. Mama begreep het heel goed, maar ze kon er niks aan doen. Ze verzon wel allerlei leuke dingen om samen te doen, zo ging Fiene koekjes bakken en een cake en hielp ze vaak mee met eten koken. Ook kreeg ze stoepkrijt, zodat ze lekker buiten kon kleuren. 

Na drie weken thuis, was Fiene er helemaal klaar mee. Ze wilde gewoon naar school! Ze miste juf Lizette, die ze wel een paar keer via de computer had gezien en gesproken, maar het was toch anders dan in de klas. Ze had al heel veel werkjes gemaakt, talloze tekeningen gekleurd, ook heel veel filmpjes op televisie gekeken en de tuin kende ze van binnen en buiten. Ze kon heerlijk spelen met Ella, maar werd soms gek van haar gebrabbel. Mama had er voor gezorgd dat ze via de computer ook met Payton, Juul en Eva kon praten. Dat was wel heel leuk, maar spelen via de computer kon niet zo gemakkelijk. Fiene had Loek al zoveel geknuffeld dat ze daar ook al een beetje genoeg van had. Het enige dat elke dag wel fijn was, was het feit dat papa en mama thuis waren. Ook al moesten ze veel werken, Fiene vond het heerlijk dat het hele gezin bij elkaar was. 

Het duurde echter nog een aantal weken, voordat mama met het goed nieuws kwam dat Fiene maandag weer naar school zou mogen. Fiene kon haar oren niet geloven. ‘Is het echt, mam? En zie ik dan iedereen weer?’ Mama knikte. ‘Oh, ik kan niet wachten tot maandag!’ riep Fiene blij. Het duurde nog een paar dagen voordat het maandag was. Fiene vond het veel te lang duren. Ze had met Payton nog gebeld en ook Payton was zo blij dat ze weer naar school mochten. Juf Lizette had een leuke verrassing bedacht voor de eerste dag weer op school, zodat Fiene gewoon zenuwachtig werd. 

Op school leek het wel feest. Iedereen was erg blij om elkaar weer te zien. Er werd veel gesproken over de lange tijd dat iedereen thuis was geweest. Iedereen had het anders beleefd. De meeste kinderen hadden het in het begin wel leuk gevonden, maar het ging al snel vervelen thuis, omdat je nergens naar toe kon en omdat veel ouders thuis moesten werken. Er was gelukkig niemand ziek geweest van het nare virus, alleen Joris had zijn pols gebroken toen hij uit een klimrek was gevallen. Hij had natuurlijk een heel bijzonder verhaal te vertellen, want hij was in het ziekenhuis geweest. Daar waren ook veel mensen die wel ziek waren van het virus. De kinderen luisterden aandachtig naar zijn verhaal. Daarna gingen ze allemaal aan het werk. Even leek het alsof ze nooit thuis waren geweest. 

Nicole Martens, april 2020

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.